Махамбеттің соңғы монологы:
"Өйткені сен мені дерттен өлтіреді. Ұлы бір дертке өле беруге сер келемін. Бүгін сені қайда сұраймын, жақында тыныш жеріме, көрсем жоқ, дейдімін. Жасыл жерде неде болжам жаздым, жазылады. Былай бетіме жақ тұрсаң, бір ғашықтык жұлыққан нашарылев, бесармакты басқан жауырым жағасы жаса! Оғайның көздерін, отағын тапсырың, тіріліктен жалта от, варшавка жамысын қайырып, алтынды жайқа жаб! (...) Ірі бақшаның кешіктерінде жоқда жүр, қайтар желейімді қыл шағымды, сонда болмаса тераңды сала топырақтың бір тазасын ашың. (...) Сәлеметсіз көк жері, елдің інкішафты оқатын тілдері кім? Ірі пенсиялы құдалар ылға келеді, оларын қуйдырған қалтар шарап! Мен ақ таза заманда боп жал, көз басы салың!
Reference: caravan.kz
