Назавіце нумары складаназлучаных сказаў 1. Спакойна тут з краю, а ўнутры лес стогне ўжо. 2. Паміж двух узгоркаў, выбіраючы лепшае месца, хаваючыся пад накатам узгоркаў, у цені…
Назавіце нумары складаназлучаных сказаў 1. Спакойна тут з краю, а ўнутры лес стогне ўжо. 2. Паміж двух узгоркаў, выбіраючы лепшае месца, хаваючыся пад накатам узгоркаў, у цені алешніку маладога, бяжыць вузенькі халодны раўчук. 3. Часамі ў гутарцы з Драздоўскім загаварваў аб гэтым, а той спакойна выслухае яго гарачую прамову, зірне на яго праз акуляры, паб'е рукой па плячы. 4. Кожны з рубанаўцаў цягнуў у Міхалёвай хаце нумар, і потым некаторыя мяняліся нумарамі. 5. Я ікону тады выняў, усім паказаў, кавалкі прымераў. 6. А то проста вечарам збярэцца ў Міхалёвай хаце кучка рубанаўцаў, і цэлую ноч чуюцца адтуль п'яныя спевы. 7. Шклярскаму непрыемна было слухаць гэта ад Турбоўскай, і ён пачынаў гаварыць аб другім… 8. Цяпер каляды, і Рудзін з усёй сям'ёй па старой прывычцы прыехаў Шчаткава. у 9. Выйшаў ён з вясковых і цяпер у вёсцы шэсць валок зямлі мае, а той жа час пробуе ў горадзе жыць, план там уласны мае, у апошнія гады нават больш часу праводзіць у горадзе. ў 10. Разам з панамі Рудзін гуляў, а назаўтра дабро дзялілі. 11. На дарозе пластом пуху ўлёгся пыл, не ўздымаецца, а з бакоў вузкай выезджанай дарожкі моўчкі, схіліўшы спелае калоссе, стаіць жыта і ўслед за праходзячым яшчэ ніжэй да дарогі пачынае хіліць калоссе, нізка кланяецца адзінокаму вечарам у гэтую пару лета ў полі чалавеку. 12. За частаколам сад невялікі, дрэвы пладовыя, а з-за іх жоўтымі новымі сценамі выглядае дом Рудзіна Паўла… 13. Расла яна ціха, не смеючы слова адказаць сварлівай мачысе, баючыся паскардзіцца бацьку на крыўды з боку мачыхі… 14. Невялікія, чорныя цяпер, домікі, густа налепленыя на кавалак зямлі, агеньчыкамі лямп міргаюць у полі, а над імі высока ўзняліся белыя камяніцы цэркваў… 15. Яшчэ доўга стаялі суседкі, гаварылі пра Надзею, а яна сядзела на купіне ля раўчука, пазірала на пазалочаны край сіняй хмары, на заходзячае чырвонае сонца і жмурыла вочы… падкрэслiть дзейнiк i выказнiк
- Спакойна тут з краю, а унутры лес стогне ўжо.
- Паміж двух узгоркаў, выбіраючы лепшае месца, хаваючыся пад накатам узгоркаў, у цені алешніку маладога, бяжыць вузенькі халодны раўчук.
- Часамі ў гутарцы з Драздоўскім загаварваў аб гэтым, а той спакойна выслухае яго гарачую прамову, зірне на яго праз акуляры, паб'е рукой па плячы.
- Кожны з рубанаўцаў цягнуў у Міхалёвай хаце нумар, і потым некаторыя мяняліся нумарамі.
- Я ікону тады выняў, усім паказаў, кавалкі прымераў.
- А то проста вечарам збярэцца ў Міхалёвай хаце кучка рубанаўцаў, і цэлую ноч чуюцца адтуль п'яныя спевы.
- Шклярскаму непрыемна было слухаць гэта ад Турбоўскай, і ён пачынаў гаварыць аб другім…
- Цяпер каляды, і Рудзін з усёй сям'ёй па старой прывычцы прыехаў ў Шчаткава.
- Выйшаў ён з вясковых і цяпер у вёсцы шэсць валок зямлі мае, а той жа час пробуе ў горадзе жыць, план там уласны мае, у апошнія гады нават больш часу праводзіць ў горадзе.
- Разам з панамі Рудзін гуляў, а назаўтра дабро дзялілі.
- На дарозе пластом пуху ўлёгся пыл, не ўздымаецца, а з бакоў вузкай выезджанай дарожкі моўчкі, схіліўшы спелае калоссе, стаіць жыта і ўслед за праходзячым яшчэ ніжэй да дарогі пачынае хіліць калоссе, нізка кланяецца адзінокаму вечарам у гэтую пару лета ў полі чалавеку.
- За частаколам сад невялікі, дрэвы пладовыя, а з-за іх жоўтымі новымі сценамі выглядае дом Рудзіна Паўла…
- Расла яна ціха, не смеючы слова адказаць сварлівай мачысе, баючыся паскардзіцца бацьку на крыўды з боку мачыхі…
- Невялікія, чорныя цяпер, домікі, густа налепленыя на кавалак зямлі, агеньчыкамі лямп міргаюць у полі, а над імі высока ўзняліся белыя камяніцы цэркваў…
- Яшчэ доўга стаялі суседкі, гаварылі пра Надзею, а яна сядзела на купіне ля раўчука, пазірала на пазалочаны край сіняй хмары, на заходзячае чырвонае сонца і жмурыла вочы…
подкрэслiть - подчеркнуть
дзейнiк - глагол
выказнiк - знак предложения
