У Перагуда было многа напускнога _ і ён трохі фарсіў сваім дзівацтвам.
У галінках зазелянелых бяроз спяваюць чырванагрудыя берасцянкі _ і вывядзяць свае флейтавыя каленцы залацістыя івалгі.
У канцы вёскі чуўся плач, жаночыя крыкі _ ды высока над ста- рымі ліпамі ўзвіхрыліся клубы чорнага дыму.
За апопнія гады горад разросся _ і былая ўскраіна ўпрыгожы- лася шматпавярховымі дамамі.
Малы паказаў мне дарогу _ сам пабег наперад мяне.
Вучыся любць _ любоў узбагачае сэрца і душу.
Узяўся за гуж _ не кажы, што не дуж.
Крыкнуць хацелася _ голас замёр.
Зямля, дрэвы, стрэхі _ пакрыліся звонкай ледзяпой коркай.
Спаленыя вёскі, ямы ад снарадаў і бомбаў, пакапаныя пад ако- пы калі усё сведчыла пра недалёкае мінулае жахаў і чалаве- чых пакут.
Па дарозе трапляліся такія ўрадлівыя кусты чарніц, што каб хаця на хвіліну нагнуцца, то поўныя былі б і рот і прыгаршчы.
Я пішу Марынцы, каб _ як скончыцца будаўніцтва, вярталася ў Мінск.
Дзе ты вычытаў, што _ каб самому выслужыцца, то другога ўтапіць грэба?
Ужо такі быў гэты чалавек, што _ калі закарціць у яго якое жа- данне, ён даможацца свайго.
Тэкля не разумела ўсяга, але верыла, што _ калі казаў сын гэта, то сапраўды так трэба, і не адгаворвала, не ўпрошвала яго.
Дарога была гразкая, уся ў калдобшах _ і матацыкл то рэзка падкідвала ўгору, то шпурляла ў бакі.
Задача Задача №1224761
А
А