Мая зямля - мая калыска, Дазволь схіліць мне галаву. Ля помнікай і абеліскаї Люблю, працую і жыву. Люблю свой край у шуме хвоя, Працую шчыра дзень пры дні. Жыву я на зямлі герояї…
Мая зямля - мая калыска, Дазволь схіліць мне галаву. Ля помнікай і абеліскаї Люблю, працую і жыву. Люблю свой край у шуме хвоя, Працую шчыра дзень пры дні. Жыву я на зямлі герояї — На імі Узятай вышыні. Бывае горка і журботна Мне й кожным леце і вясне, Бо жорстка, країна і смяротна Праходзіць памяць праз мяне. Зямля бацькой - зямля святая: Яе расілі крої і пот. Нашчадак мой! Табе світае Дзень без адчаю і грымот. На мармуры халодным даты Чытай, спыніушы у смутку крок. У х — твайго жыцця пачатак, У х — тваёй любві выток. Выписать самое главное
У гэтай паэзіі адлюстравана любоў аўтара да роднай зямлі і гісторыі свайго народа. Ён выражае сваю павагу да памяці герояў, якія аддалі свае life за краіну. Аўтар падкрэслівае важнасць працы і шчырасці ў жыцці, а таксама ўсведамленне таго, што гісторыя і памяць аб мінулым уплываюць на сучаснасць і будучыню. Акцэнт зроблены на спагады і засмучэнні, якія суправаджаюць памяць пра страты, а таксама на надзеі на будучыню для наступных пакаленняў. Заклік да чытання надпісу на помніку служыць напамінам пра пачатак жыцця і любві, што трымае на свеце чалавечыя каштоўнасці.
