Ежелгі заманда бір ауылда «Елес» деп аталатын жаман рух туралы аңыз таралған. Бұл елес, аңыз бойынша, түннің қараңғылығында ауылдың шетінде орналасқан жыңғыл орманында тұрады екен. Адамдар оның аты-жөнін естігенде, үрейленіп, түнде сол маңға барудан қорқатын.
Бір күні, ауылда жас бір жігіт, Батырбек, елестің шын мәнінде бар-жоғын анықтауға шешім қабылдайды. Ол ешкімнің көмегінсіз, түнде жалғыз орманға кіруге бел буады. Қас қарайғанда, жыныс орманға енгенде, қараңғы мен түннің тылсым дыбыстары қорқынышты сезім тудырады. Бірақ Батырбек өз ерлігін көрсете отырып, алға жүреді.
Бір кезде, ол орманда басқа біреудің тұрып тұрғанын көреді. Ол аяғының дыбысы мен көлеңкесіндегі қозғалысты естиді. Жігіттің жүрегі дірілдеп, бірақ ол айтып жүрген аңыздарға қарап, не болып жатқанын білуге тырысады. Ол көп ұзамай әлгі көлеңке елестен бастап, адам бейнесіне айналғанда, Батырбек әбден шошып кетеді.
Елестің көздерінде от бар еді, ол Батырбекті көріп: «Неге сен орманда жүрсің? Мен сендерді қорқыту үшін ғана емеспін», - дейді. «Мен босқынмын, мені көргендер мені жамандыққа жориды», - деп сөйлейді. Батырбек бірден қорқынышын ұмытып, елеске жақындап: «Сенің тарихың не?» - деп сұрады.
Елес өзінің өткен өмірі мен әділетсіздікке тап болғанын, халықтың оған жамандық жасағанын айтады. Ауыл тұрғындары оны алдамшылығымен үрейлендірген, әрі оның шынайы сезімдерін ешкім түсінбеген. Батырбек елестің қайғысын түсініп, оған көмектесу үшін ауылға оралып, адамдарға елестің шын мәнінде мейірімді екенін жеткізуге шешім қабылдайды.
Кейін Батырбек ауылға оралып, елестің тарихын айтып береді. Ауыл тұрғындары оған сенеді, және олар елеске көмектесуге бел буды. Олар оның бейбітшілік пен тыныштық үшін келгенін түсінді. Содан кейін, елес өз орманынан шығып, ауылға көмектесіп, қайтадан бостандықты сезініп, ауылмен тату қарым-қатынаста өмір сүреді.
Сол уақыттан бері ауылда да, орманда да бақыт пен тыныштық орнады. Батырбек пен елес арасындағы достық тарихы жастар арасында аңызға айналды.
