Пойыздағы кездесу
Күздің бір күні мен пойызға билет алдым. Пойыз станцияға келгенде, мен тыныштықпен отырдым. Әр түрлі адамдар жиналған күту алаңында айналама қарадым. Бірнеше минуттан кейін, менің пойызым келді. Адамдар арасында жиналып, өзіме орын таңдадым. Пойыздың іші өмірге толып, шулы дыбыстар арасынан мен бір әйелді байқадым. Ол мені танығандай күлімсіреді.
Сол сәтте, менің есіме өткен кездесу түсті. Біздің бірге оқыған кезімізде, сыныптасымызбен жақын достар болғанбыз. Ол мені әрдайым қолдап, өмірдің қиындықтарына қарсы тұруыма көмектескен. Енді, уақыт өте келе, біздің жолдарымыз бір-бірінен ажырап кеткен еді. Бірақ, мен оның жүзін көргенде, ескі естеліктер қайта ояна бастады.
Пойыз қозғалғанда, ол менің жаныма отыра кетті. Біздің әңгімеміз қайта жаңарды. Ол мені сәлемдесіп, "Қалайсың?" деп сұрады. Мен оны құшақтап, "Жақсы, ал сен?" дедім. Біз биылғы өміріміз, жоспарларымыз, өткенді еске алған сәттер туралы сөйлестік. Оның күлкісі мені қуантты, ал сөздері мені шабыттандырды.
Саяхат барысында пойыздың терезесінен табиғаттың көріністері шығып жатты. Асыл түстер, көк аспан, жасыл дала - бәрі бізге шабыт берді. Біз бір-бірімізге мақсаттарымыз, армандарымыз жайлы бөлістік. Әрбір сөзбен бірге, біздің достығымыз қайта жанданды.
Пойыз аялдамасы келгенде, өкінішпен қоштастық. "Сенде ұмытпашы, байланыста болайық," - дедім мен. Ол басын изеп, "Сеніңмен кездескеніме қуаныштымын," - деді. Осылай, пойыздан шыққанда, мен жүрегімде ерекше сезіммен кеттім. Кездесуіміз мені шабыттандырып, жаңа мүмкіндіктерге жол ашты.
Бірнеше жыл өткеннен кейін, мен әр пойыз саяхатымда сол кездесуді еске аламын. Бір сәтте күнделікті өмірдің босағасында тұрғанымыз, кездейсоқ орын алған кездесу бізге шабыт беріп, достықтың өмір бойы жалғасатынын дәлелдеді.
