Тарбағатай, бозша ауылыма
Тарбағатай, туған жерім, кең белім,
Бозша бақта, көк шалғын, көлеңкем.
Шалқып ағыс, бұлақтар сылдырайды,
Сыпырылып, желмен бірге тербетіп.
Тау мен тегіс, жасыл шөп, тастар,
Күннің шуағы, күлкісі – асқар.
Таңертеңгі тыныштық, үнсіздік,
Ауылдың тынысы – алтын шашар.
Кішкентайым, балалық шағым осында,
Достарыммен бірге өскен жазығымда.
Қар басқан күндері, қысқы аяз,
Түске дейін ұйықтап, көрген ұятымда.
Ақ қырман, күзде жиналған өнім,
Елдің еңбегі, еңбекпен жүрген күн.
Шаруа кеудемде жиналған ойым,
Ауылдың тынысы, менің жырым.
Сарқырамадан ағады таза шындық,
Бозша шөпте, жасыл әлем, жұмбақ.
Сол бір сәтті естелікке салсам,
Тарбағатай — жеке әлем, асыл бақыт.
Ауылдан алыстасам тауларға,
Есімде сақталатын сырлар меңе.
Атамекен, мені шақыратын,
Туған жерім,.kz бен жыр тербеген.
