Анау тұрған Тарбағатайдың биігі, Болғанғой сонда баһадүрлердің жиыны. Аспанда өскен ақша бұлттарда сол қалпы, Таныс бәрі, суыры, күзен, киігі. Ане жатыр Қабанбай ердің Қубасы, Бәрі таныс арқар, елік, құлжасы. Анау жатқан бейқам елді көрдінбе? Өзгермеген жарлысыда мырзасы. Таудан биік, таудан заңғар тұлғасы. Естімейсің тындашы таңғы шуды, Абалған ит дауысы жанды ұшырды. Ауыл деген санаулы қалған халық, Тәтті су ғып өзгерткен Қаңдысуды. Қарауыл боп тұр әне Қарлығашын, Көз салсан құрышынды қандырасын. Етегіне төрт түлік сәуле шашып, Ойнақтайды, серпейді сан құлашын. Япырым-ай анау дүлділ Гүлсарымба? Танығам енесінің құрсағында. Осы жүйрік маған шабыт бермесе егер, Баяғыда кетер ме еді жыр сағымға. Несіне бұл далама өкпелейін, Қия алмай қарайладым көпке дейін. Сағындым саран болсын бай баласын, Сағындым ауылымның көп кедейін. Жүргенмін Бобылтайдың үстінде ана, Қазір одан үні шығад(ы) құстың ғана. Сол сәттер дәл санамнан сығалайды, Қарасам бәрі қазір ұшқын ғана. Талайы осында өткен сауығымның, Жатырқауы жаманғой ауылымның. Тағдырын елдің тілге тиек еткен, Тарбағатай тасын сүйген тау қызымын Қарашы анау елді өсіп өнген, Еліме қараймында көсілем мен. Сәбиін сәруар жырды сақылдатты, Тарбағатай тауының төсін емген. Сәнді саз сағынышсыз басталмайды, Тасқа соқтым ауыл деп бас маңдайды. Атымды теріс мініп кеткен сәттен, Кеудемді кернеп жатыр асқан қайғы. Ауылына ақын қызың ұзақ қарап, Бойдағы сағынышын астарлайды. Балалық балбұл шақты қия алмай, Еріксіз жанарымнан жас парлайды! Осы өлеңге ұқсас өлең шығару