20 гасырның беренче яртысындагы язучылар арасында берничә күренекле шәхесне атап үтәргә була. Алар арасында:
Габдулла Тукай - татар шигыренең классикларының берсе. Аның әсәрләрендә мәхәббәт, ярату, җәмгыять проблемалары, милләт өчен көрәш кебек темалар күтәрелә.
Муса Җәлил - сугыш темасына күп әсәрләр язган, шул исәптән "Моабит дәфтәрләре". Аның поэмаларында фронттагы тормыш, фидакарьлек, милли горурлык проблемалары чагылган.
Әхмәтҗан Машидә - халык тормышын һәм проблемаларын чагылдырган хикәяләр язган. Аның әсәрләрендә авылны, традицияләрне һәм кешенең күңел дөньясын өйрәде.
Гаяз Исхакый - социализм, милли автономия һәм халыкның хокуклары кебек темаларга язган. Аның романы "Сабир" аша милләт хокуклары мәсьәләсе күтәрелә.
Фәтхи Габдуллин - татар прозасына яңа сулыш өстәгән язучы, иҗаты аша авыл һәм шәһәр тормышындагы проблемаларны, кешеләр арасындагы мөнәсәбәтләрне өйрәнгән.
Бу язучыларның әсәрләрендә җәмгыятьтәге конфликтлар, милли аң, социаль гаделсезлек, традицияләр һәм заманның үзгәрешләре кебек темалар киң колачлаган. Шулай ук, алар халыкның күңелендәге вәзгыятьне, мөмкинлекләрен, өмете һәм төшенкелекләрен чагылдыралар.