Лявон Зяблік — адзін з цэнтральных персанажаў драмы Янкі Купалы «Раскіданае гняздо», яскравы прадстаўнік беларускага народа, які ўвасабляе ў сабе супярэчлівыя пачуцці, думкі і адносіны да жыцця.
У творы Лявон вызначаецца сваёй глыбокай любоўю да роднай зямлі, аднак у той жа час адчувае горыч і расчараванне ад той сітуацыі, у якой апынуліся яго блізкія і зямля. Ён не можа заставацца абыякавым да праблемаў, якія хвалююць яго сям'ю і народ. Лявон — гэта чалавек, які марыць пра лепшую будучыню, але сутыкаецца з цяжкасцямі рэальнасці, што робіць яго ўнутраны свет складаным і супярэчлівым.
Янка Купала піша пра яго:
«Жыццё тваё — не цвіт, а абрыдлая ўсім проза; / Удваіх з намі тваё шчасце — / І слава, і хваля, і наша настройка».
Гэтыя радкі падкрэсліваюць крыўду і расчараванне героя, жаданне дасягнуць гармоніі, але разам з тым — адчуванне няздольнасці справіцца з абставінамі. Лявон Зяблік з'яўляецца знакам надзеі і адданасці сваёй зямлі, але таксама і прыкладам чалавечай слабасці, якая часта прыпадае на долю простых людзей у цяжкія часы.
Такім чынам, Лявон Зяблік — гэта шматгранны і глыбокі персанаж, які адлюстроўвае складанасці беларускага жыцця і духоўнай барацьбы народа.
