Сачыненне пра котку Віку
Котка Віка была не звычайнай хатняй жывёлкай. Яна мела асаблівы характар і заўсёды прыносіла радасць сваёй гаспадыні, малой Насті. З першых дзён з'яўлення ў доме Віка заваявала сэрца ўсёй сям'і. Яна была шелкаватай на дотык, з яркімі зялёнымі вачыма, якія, здавалася, змаглі б прачытаць душу кожнага.
Аднаго ранку, калі Настя збіралася ў школу, яна не знайшла Вікі. Котка, звычайна вельмі актыўная, раптам знікла. Настя засмучана прагледзела ўсе пакоі, але Вікі ніде не было. Яна нават папрасіла бацькоў падамаць у пошуках сваёй любімцы.
Хвіліны ператварыліся ў гадзіны, і ўся сям'я пачала панікаваць. Усе ўспомнілі, што на днях у іх двары адбылася будаўнічая работа, і, магчыма, Віка знікла пад час іх. Настя, поўная надзеі, вырашыла выйсці на вуліцу і патэлефанаваць Віке. Яна села на лаву і пачала клікаць котку. Гучны голас дзяўчынкі раздаваўся па двары, але Віка не з'явілася.
Настя не здавалася і ўзялася за пашук у суседніх дварах. Яна звярталася да суседзяў, пытаючыся, ці не бачылі яны Віку. Нарэшце, адна бабуля паведаміла, што бачыла яе ў садзе, дзе, паводле ўсёй верагоднасці, яна гуляла з іншымі коткамі.
Настя адразу ж кінулася ў той сад. Яе сэрца білося хутчэй з надзеяй, што яна сустрэне Віку. І раптам, з-за куста, з'явілася маленькая, але ганарлівая фігура. Гэта была Віка! Яна пяшчота выбегла на сустрэчу да Насті, нібы разумела, што за ёй скучаюць.
Эмоцыі перапаўнялі Настю – радасць, палёгка і, безумоўна, любоў да яе коткі. Яна спаткалася з Вікай, абняла яе і паабяцала больш ніколі не аддаляцца. З таго дня іх сяброўства толькі ўзмоцнілася. Настя навучылася больш цаніць тое, што мае, і разумела, што самым важным у жыцці з’яўляецца любоў і ўвага да сваіх блізкіх.
Сказаць, што Віка – звычайная котка, было б больш чым няправільна. Яна стала часткай сям'і, адданым сябрам і сапраўдным шчасцем для Насті. Усе разам яны зноў вярнуліся дадому, і Віка з радасцю заскочыла на сваё любімае месца на канапе.