У Беларусі ёсць шмат пэўных легендаў і паданняў, якія тлумачаць пахаджанне азёр і рэк. Адна з такіх легендаў распавядае пра магутную духоўную істоту, якая называлася Нарасця.
Аднойчы, у старажытныя часы, на ўзвышшах беларускіх лясоў жыла прыгожая нявеста па імя Настя. Яна была знакамітай сваёй прыгажосцю і добрым сэрцам. Але яе каханы, моцны і адважны воін, загінуў у бітве, абараняючы родныя землі.
Нечакана, ад гора і смутку Настя адправілася на ўзвышша і пачала плакаць. Яе слёзы каталіся па схілах, зліваючыся ў невялікія ручаі, якія незабаром ператварыліся ў рэку. Яна малілася да духоў, просячы іх узяць яе душу, каб зноў сустрэцца з каханым. Легенда кажа, што Нарасця, адчуваючы глыбокую бяду Насті, з'явіўся і пабудаваў для іх возера, дзе іх душы змаглі сабрацца на вечным спачыне.
З тіхага возера, што паўстала, адзначаючы ўзаемную любоў, узніклі маляўнічыя азёры Беларусі. Так, кожнае возера і рэка гэтага краю нясуць у сабе памяць пра вялікую любоў, якая змагла пераадолець нават смерць.
Гэтая легенда нагадвае нам, што прырода Беларусі не проста тэрыторыя, а таксама жывая спадчына чалавечых эмоцый і пачуццяў.
