Перевод текста Мена ул — безнен олуг анабыз Идел, минем аяк астымда... Син безнен туган Иделебез, уз Иделебез иден лэбаса, ник узен-нен балаларынны ташладын? Ник безне элла кемнер синен шафкатьле ярларыннан серделэр? Ятлар, синен уги улларын, хазер сине «Анабыз Идел» дип атыйлар. Кайчанга чаклы шу- нар риза булып торырсын син? Чынлыкта син безнен анабыз иден, нича йез еллар безне уз кочагында тербиялеган иден! Такъдир какканга карап, ни очен син дэ безне кагасын инде, Идел?.. Эна аргы якта олуг Татарстан желеп ята. Шунда, тирес оясы тесле, искерген саламга кумелган авылларда, кечкена ге- на ейлерда хисапсыз куп бахетсез кешелер гомер кичералэр. Бехетсез халыкнын бахетсез балалары! Аларны бернисез су- гышларга илтеп тураталар. Алар, сарык кетуе тесле, лэм-мим димича, кем ечендер шунда барып, тез жирне тумгэк ителэр. Бахетсез халыкнын бахетсез балалары! Жил ера, Идел шаулый... Сонга калган акчарлаклар, кызга-ныч тавышлар чыгарып, пычак шикелле уткен, тар канатлары белен, наваны ярып, жилге каршы очалар. Дуамал жил аларны кайбер вакыт эйлендера дэ, некь навада сертенган шикелле, чокырга тешкен шикелле булалар алар, янадан рэтленеп, жил агымы белен керешерга тотыналар. Алар алга да бармыйлар, артка да китмилер, некь бер урында туктаган тесле канатла-рын селкуде девам итэлер. И минем мескен халкым, мин сине канаты сынган акчарлакка охшатасым киле... Кемнэр гена си- нен кочле канатларынны имгэттелер икон сон?..