напішы сачыненне-апісанне пра навальніцу на тры старонкі

Тэма: Навальніца

Улетку, калі надвор'е становіцца спякотным і задушлівым, часта ўстаюць грозы. Яны займаюць сваё месца ў жыцці прыроды, прыносячы з сабой не толькі змену надвор'я, але і пэўнае адчуванне велічы прыроды. Адна з такіх навальніц, якой я стаў сведкам, запомнілася мне на доўгі час.

Незадоўга да навальніцы я сядзеў у садзе, захапляючыся спякотным сонцам, якое асвятляла ўсё навокал. Неба было ясным, і толькі рэдка праплывалі белыя аблочкі. На дрэвах закіпела жыццё: пташыны чырчалі, матылькі танцавалі ў паветры, а кветкі ў садзе распускаліся, радуя глаз яркімі колерамі. Але раптам я заўважыў, што зрок стаў смутным — небасхіл зацягваў цёмнымі аблокамі, і паветра напоўнілася нейкім прадчуваннем.

Спачатку толькі лёгкія порывы ветру пачалі заколыхваць галіны дрэў. Яны сталі ганяць з неба апошнія промні сонца, і я адчуў невялікі дотык холаду. У гэты момант шматлікія птушкі адчулі непагадзь і сталі спешна пералятаць у кіраўныя хованкі. Вецер напаўняўся горам: раптоўныя ўдары звярок, як быццам самыя клопаты прыроды, якіх ужо вельмі доўга не было ў горадзе.

Калі навальніца распачалася, першыя ізвілінкі дажджу скрапліся на ўчасткі зямлі. Спачатку гэта былі нязначныя кроплі, якія весела гучалі на лісці. Але затым, у хуткім часе, дождж пачаў заальваць зямлю з нейкай неймавернай сілай. Грозавыя аблокі набывалі яшчэ больш цёмны колер, а неба годаў гіганцкімі разразамі, з якіх выходзілі яркія сполахі маланак.

Сцежка стала невядомай: дрэвы распусцілі свае галіны, шырока развесціся пад цяжарам дажджу, а гразь пачала распаўзацца ў розных напрамках. Я стаў сведкам сапраўднай буры. Маланкі, засветленныя сэрцам неба, разразалі ўхвальванне цёмнага фону, а гром, што грымеў над галавой, здаваўся як гіганцкі музынскі інструмент, які намірыўся запрасіць прыроду да песні.

Дождж валіў з такой сілай, што я ледзьве мог бачыць тое, што адбываецца навокал. Здавалася, уся прырода загучала ў адзіным рытме — хлопкі грома і шурханне дажджу стваралі неверагодную симфонію. Я трымаўся пад навесам, адчуваючы ўсе тонкасці таго, што адбываецца. Быў час, калі я астудзіўся ад таго холаду, які навальнік прынес, але з другога боку, я адчуваў нейкі незразумелы захапленне перад гэтым спектаклем прыроды.

Як раптоўна, так само і знікла навальніца. Аблокі паступова пачалі разрывацца, выпушчуючы на свет сапраўднае сонца, якое зноў нармальна асвятляла зямлю. Раскіданае неба пачало набіраць колеры, якія былі блізкія да нейкай магічнай палітры. Яго з'яўленне было як уваскрасенне — усё навокал зноў стала жывым. Хотця зямля заставалася мокрай і обкістай, я зразумеў, што гэтая навальніца ўстаракала жыватворную сілу — зямля, прырода, всё надаўлялася новымі каляровымі адценнямі.

Насуперак сіле прыроды, якой я стаў сведкам, я адчуваў глыбокае захапленне і паклон перад яе магутнасцю. Кожны раз, калі я зноў бачу навальніцу, я ўспамінаю пра той дзіўны момант, калі прырода падзялілася сваёй непраўдзівай веліччу і заваявала мае сэрца. Усё гэта наведала мяне, каб нагадаць, што мы з'яўляемся часткай нечага большай, чым нашы штодзённыя клопаты. Вялікая прырода абавязкова праявіць сябе, і мы павінны быць гатовыя яе ўспрымаць з усім іх насычэннем.