1. Не хачу між калосся быць коласам тым, што часамі узрастае без зерня: (М. Арочка) Я змалку прывык, каб у кіпені дзён высока цанілася праца. (А. Вечар) Ды толькі сэрца нельга ашукаць хоць ты маучыш, стрымаушы хваляванне. (С. Грахойскі) 4. Сцяпана, як смелага салдата, часта пасылалі у разведку. 5. У зямлянцы, апрача камісара і кам- брыга, за сталом сядзей незнаёмы мужчы-на. (У. Карпаỹ) 6. Дзядзька Марцін паехай араць, а Лабановіч некаторы час сядзей і слухай навіны дамашняга жыцця. (Я. Колас) 7. Дымам пойдзе усё ліжое, усё, што душыць нас і гне.
Гэтыя радкі — выдатны прыклад беларускай літаратуры, дзе аўтары выкарыстоўваюць багатства мовы, каб выразіць свае думкі, пачуцці і светапогляд.
У першае радку М. Арочка заклікае не наследаваць пустой і стэрыльнай агульнасці, падкрэсліваючы важнасць асобнага, унікальнага ўкладу ў жыццё.
А. Вечар у другім радку выяўляе цэнаванне працы і значэнне актыўнага радаснага жыцця.
С. Грахойскі зазначае, што нельга падмануць сваё сэрца, якое адчувае і ўспрымае эмоцыі, нават калі мы імкнёмся іх стрымаць.
У наступным сказе апісваецца смеласць і адказнасць Сцяпана, які выконвае небяспечную місію.
У завяршэнні разглядаецца сцэна ў зямлянцы, дзе акрамя знаёмых прысутнічае і незнаёмы чалавек, што можа падкрэсліваць тэму сяброўства або невядомасці ў цяжкія часы вайны.
У сказе пра дзядзьку Марціна і Лабановіча адлюстроўваецца натуральны парадок, калі адзін чалавек працуе, а другі, у той жа час, аддаецца назіранням за жыццёвымі падзеямі.
Апошняе радок заклікаецца да асвальнення ад цяжкіх думак і адчуванняў, што ўвасабляе моц рэвалюцыі і крокі да вызвалення.
Гэтыя выразы адлюстроўваюць глыбокія экзістэнцыяльныя, грамадскія і асабістыя тэмы, якія могуць быць прадметам дэтальнага аналізу на экзамене.
