Перескажите его по-русски. Հուշեր կան, որ գանձերից թանկ են: Մանավանդ, երբ բանաստեղծն է այդ հուշերի հեղինակը՝ Ավետիք Իսահակյանը: Եվ մանավանդ, այնպիսի մարդկանց մասին է, որոնց կյանքը դաս է այսօրվա և ապագա սերունդների համար: Կես դար է անցել, և հիմա մեր աչքի առաջ հառնում են հայ ճարտարապետության երկու հսկաներ՝ Թամանյանը և Թորոմանյանը։ Մեկը՝ բարձրահասակ, նիհար, խորաթափանց հայացքով, մյուսը՝ ժայռի նման ամուր, լայնաթիկունք, խոշոր կրակոտ աչքերով: Նրանց միանում է երրորդը՝ մեծ բանաստեղծ Ավետիք Իսահակյանը։ Լայնեզր գլխարկը ստվերում է նրա դեմքը, բայց նա կկոցել է աչքերը, որովհետև իր խորաթափանց հայացքով տեսնում է այն կամուրջը, որով մեզ է փոխանցվել հայկական հզոր արվեստը։ Պատմում են, որ մի անգամ Թամանյանին հարցրել են, թե Երևանի ո՞ր մասում պետք է կանգնեցվի իր արձանը։ Միամիտ ու անսպասելի հարցին ճարտարապետը պատասխանել է. եթե իմ նախագծած շենքերը լավ ստացվեն, նրանց նայելով կհիշեն ինձ (
История говорит нам, что женщины всегда стремились к красоте: Манаванда, когда автором этих мыслей был Аветик Исаакян. И Манаванда, как люди, чья жизнь повязана с учебой сегодня и будущие поколения.
Прошло две тысячи лет, и теперь перед нашим глазом появляются два гении армянского искусства - Таманян и Тороманян. Один - высокий, завидно прекрасной национальностью, другой - похож на гору, с широким лбом, огромными глазами. Их соединяет третий - великий художник Аветик Исаакян. Широкая шляпа скрывает его лицо, но он смотрит через глаза, видя в этом зеркале, которое передало нам армянское могущество.
Рассказывают, что однажды спрашивали Таманяна, в каком месте Еревана он хочет похоронить свое сердце. Он ответил на этот необычный и независимый вопрос. Если мои здания будут хорошо приняты, они будут помнить меня из-за этого.
