Тамара БУНТА ДОБРЫ ДЗЕНЬ! Апавяданне Надзейка выйшла са свайго двара, стала каля брамкі і глядзіць на вуліцу. Звычайна тут поўна вясковых дзяцей. Хлопчыкі на роварах гойсаюць. На лаўках, каля брамак, дзяўчаткі ў лялькі гуляюць. А сёння нікога не відаць – выхадны дзень. Раніца. Усе дзеці яшчэ па дамах сядзяць. Вось і стаіць Надзейка, чакае, калі хто-небудзь з іх выгляне са сваёй брамкі. Тады сяброўку ці сябрука можна паклікаць у госці і пагуляць разам. Самой жа дзяўчынцы нельга адыходзіць далёка – малая яшчэ. Вось ідзе паўз іх двор суседка, цётка Галя, – у прыгожай сукенцы, з сумкай. Мусіць, у краму. – Добры дзень! – гучна і радасна сказала Надзейка. Цётка Галя глянула на малую, усміхнулася і адказала таксама радасна: – Добры дзень, Надзейка! Вой, якая ты ўжо вялікая вырасла, малайчына!.. І пайшла далей. Услед за цёткай Галяй ішла нейкая незнаёмая маладая цётачка. – Добры дзень! – Надзейка павіталася і з ёю. Незнаёмая цётачка здзіўлена глянула на дзяўчынку, а потым усміхнулася: – Добры дзень! І таксама пайшла далей. Цяпер Надзейка, хто б ні ішоў паўз яе двор, усім радасна гаварыла: “Добры дзень!”. А людзі, знаёмыя і незнаёмыя, усміхаліся і адказвалі: “Добры дзень!” Праз нейкі час з крамы вярталася цётка Галя і несла поўную сумку прадуктаў. Надзейка ізноў гучна і радасна сказала: – Добры дзень! Цётка Галя засмяялася:Яшчэ раз – добры дзень! З прыемным чалавекам прыемна і ў другі раз павітацца! І пайшла дадому. – Вось ты дзе!.. А я цябе паўсюль шукаю! – раптам пачуўся знаёмы голас. – Што ты тут робіш? З двара выйшла мама Надзейкі. – На вуліцу гляджу і з людзьмі вітаюся. Усім кажу “добры дзень”, – адказала дзяўчынка. – Малайчына! Гэта правільна! У нашай вёсцы ўсе людзі вітаюцца, нават незнаёмыя, – пахваліла дачушку маці. – А цётцы Галі я ажно два разы сказала “добры дзень”! – аб’явіла Надзейка. – Ну, два разы вітацца з адным і тым жа чалавекам у адзін дзень не трэба, – сказала маці. – А цётка Галя гаварыла, што з прыемным чалавекам прыемна і ў другі раз павітацца! – запярэчыла Надзейка. – Пойдзем ужо дахаты, прыемны чалавек! – усміхнулася мама і павяла дачку ў двор. В чём смысл
Смысл рассказа заключается в важности общения и дружелюбия в обществе. Надзейка, главная героиня, с радостью приветствует всех, кто проходит мимо её дома, что показывает её открытость и доброту. Это создает позитивную атмосферу и укрепляет связи между людьми в деревне.
Автор подчеркивает, что даже незнакомые люди могут обмениваться добрыми словами, что приносит радость и создает чувство общности. Когда мама Надзейки говорит, что дважды здороваться с одним и тем же человеком не обязательно, девочка с готовностью отвечает, что это приятно. Это подчеркивает её искренность и желание установить контакт с окружающими.
Таким образом, рассказ пропагандирует вежливость, дружелюбие и ценность общения в повседневной жизни. Он учит, что простое приветствие может сделать день ярче и создать положительное настроение.
