Восень Над палямі хістаўся пашчэрблены месяц, Вецер дзьмуў, і шумеў па-над Нёманам бор. Восень вецце сухое зграбла і на ўзлессі Падпаліла пагрэцца начлежны касцёр. Падпаліла касцёр, прылягла у тумане, Ды кароткім быў гэты пад зорамі сон: Крык трывожны птушыны збудзіў яе рана, Па зямлі ад кастра разліваўся агонь. Загарэліся гнёзды, і іскры пажару Пачала яна з птушкамі, з ветрам гасіць. Толькі полымя ўжо разлілося ў імшарах, Па лясах і палях, па курганах брусніц. І па сённяшні дзень восень жару не можа Пагасіць на зямлі, ходзіць з краю у край, Заліваючы ліўнямі ў полі бярозы І цалуючы кожны рабінавы гай. где у Веры параунанне?