Восень Над палямі хістаўся пашчэрблены месяц, Вецер дзьмуў, і шумеў па-над Нёманам бор. Восень вецце сухое зграбла і на ўзлессі Падпаліла пагрэцца начлежны касцёр. Падпаліла…
Восень Над палямі хістаўся пашчэрблены месяц, Вецер дзьмуў, і шумеў па-над Нёманам бор. Восень вецце сухое зграбла і на ўзлессі Падпаліла пагрэцца начлежны касцёр. Падпаліла касцёр, прылягла у тумане, Ды кароткім быў гэты пад зорамі сон: Крык трывожны птушыны збудзіў яе рана, Па зямлі ад кастра разліваўся агонь. Загарэліся гнёзды, і іскры пажару Пачала яна з птушкамі, з ветрам гасіць. Толькі полымя ўжо разлілося ў імшарах, Па лясах і палях, па курганах брусніц. І па сённяшні дзень восень жару не можа Пагасіць на зямлі, ходзіць з краю у край, Заліваючы ліўнямі ў полі бярозы І цалуючы кожны рабінавы гай. где у Веры параунанне?
У гэтым вершы ўжыта параўнанне ў заключных радках: "і цалуючы кожны рабінавы гай". Тут аўтар выкарыстоўвае метафарычны вобраз, які падобны на параўнанне, адлюстроўваючы такім чынам пяшчотнае стаўленне восені да прыроды, падкрэсліваючы красу і некаторае нежнае ўспрыманне зменаў, якія адбываюцца ў восеньскі час.
Акрамя таго, можна адзначыць параўнанне паміж агнём касцёра і агнём, які разліўся ў прыродзе, што перадае адчуванне небяспекі і непрадказальнасці восені.
Аўтар стварае вобраз восені не толькі як прыгожага, але і як небяспечнага часу, калі прырода зыходзіць у змены, што спараджае трывогу і непакой.
