Восень Над палямі хістаўся пашчэрблены месяц, Вецер дзьмуў, і шумеў па-над Нёманам бор. Восень вецце сухое зграбла і на ўзлессі Падпаліла пагрэцца начлежны касцёр. Падпаліла касцёр, прылягла у тумане, Ды кароткім быў гэты пад зорамі сон: Крык трывожны птушыны збудзіў яе рана, Па зямлі ад кастра разліваўся агонь. Загарэліся гнёзды, і іскры пажару Пачала яна з птушкамі, з ветрам гасіць. Толькі полымя ўжо разлілося ў імшарах, Па лясах і палях, па курганах брусніц. І па сённяшні дзень восень жару не можа Пагасіць на зямлі, ходзіць з краю у край, Заліваючы ліўнямі ў полі бярозы І цалуючы кожны рабінавы гай.где у Вершы адухауленне

Верш "Восень" напоўнены адчуваннем прыгажосці і суму прыроды ў гэты час года. Адухауленне ў ім можа быць знойдзена ў наступных элементах: 1. **Сімволіка прыроды**: Восень прадстаўлена як час змены, дзе паралельна з прыгажосцю, існуюць жахлівыя і драматычныя элементы, такія як агонь і пажар. Гэта паказвае на магутную сілу прыроды і яе здольнасць да зменаў. 2. **Эмоцыі героя**: У вершы адчуваецца глыбокая сувязь чалавека з прыродай. Герой перажывае сны і трывогу разам з восеньскімі з'явамі, што надае вершу непаўторную глыбіню. 3. **Вобраз агню**: Пажар, які распаўсюджваецца па прыродзе, можа сімвалізаваць не толькі разбурэнне, але і неабходнасць перетварэння, аднаўлення. Агень - гэта як сімвал жыцця, так і смерці, што падкрэслівае двайственное становішча восені. 4. **Змяняльнасць**: Восень тут адлюстравана як час не толькі для заканчэння, але і для новага пачатку, што надае вершу стваральны аспект. У адначассе з гнёздамі, якія згараюць, ёсць таксама вобраз добрай сырасці, залівання ліўнямі, што рыхтуе зямлю да новага ўраджаю. Гэтыя элементы ствараюць канцэпцыю адчуванняў, радавога настрою і філасофскіх разважанняў, што і робіць верш надзвычай адчувальным і адухаўленым.