Паэма Янкі Купалы "Бандароўна" мае глыбокую фальклорную аснову, у якой аўтар пераняў матывы і сюжэты, характэрныя для народнага беларускага фальклору. Фігура бандароўны — гэта вобраз дзяўчыны, якая ад нечаснага кахання або грамадскіх абставін трапляе ў складаную сітуацыю, што з'яўляецца часткай многіх народных песень і легенд. У беларускім фальклоры бандароўна сімвалізуе ідэал жанчыны, якая застаецца вернай свайму каханню, і адначасова — трагедыю ад разлучэння.
Янка Купала, ствараючы сваю паэму, унес нясумясцімыя з народнымі песнямі элементы. Ён глыбей развівае псіхалагічныя аспекты герояў, паказвае не толькі знешнія падзеі, але і ўнутраныя перажыванні бандароўны. Купала таксама ўводзіць у твор сучасныя яму праблемы, як параўнанне жыццяздольнасці чалавека і яго маральных прынцыпаў у грамадстве.
Канфлікт паэмы "Бандароўна" заключаецца ў супрацьстаянні паміж індывідуальным жаданням (каханнем бандароўны і яе імкненнем да шчасця) і грамадскімі нормамі і чаканнямі. Гэтым канфліктам з'яўляецца разрыў паміж любовю і маральным абавязкам, які дзейнічае ў грамадстве, што ў канчатковым выніку прыводзіць да трагедыі герояў. Такім чынам, Купала ў сваёй творчасці не толькі пераняў народныя матывы, але і наддаў ім сучаснае гучанне і глыбіню.