Сачынене па Белорусской литаратуры " Станоучыя и адмоуныя герои у п'есе 'хто смяецца апошним' "Кандрат Крапива на 2,5 листа и на беларусском языке

**Сачыненне па беларускай літаратуры: Станоўчыя і адмоўныя героі ў п'есе "Хто смяецца апошнім" Кандрата Крапівы** Кандрат Крапіва — адзін з notable беларускіх драматургаў, чыя праца "Хто смяецца апошнім" стала сапраўдным дасягненнем беларускай літаратуры. У гэтай п'есе аўтар даследуе складаныя адносіны паміж людзьмі, іх маральныя і этычныя канфлікты, а таксама змаганне за свае ідэалы. Праз вобразы герояў Крапіва фармуе бачанне станоўчых і адмоўных характарыў, якія адлюстроўваюць тэму п'есы. Станоўчыя героі ў "Хто смяецца апошнім" увасабляюць мажлівасці добрасумленнага чалавека, які адстойвае свае прынцыпы нават у найскладнейшых абставінах. Галоўным станоўчым героем з'яўляецца Сцяпан, які, нягледзячы на цяжкасці, заўсёды стараецца заставацца верным сабе і сваім перакананням. Яго шчырасць, вернасць і гатоўнасць дапамагчы іншым служаць прыкладам для навакольных. Сцяпан займае пазіцыю справядлівасці і шчырасці, што робіць яго надзейным сябрам і падтрымкай для тых, хто побач. У адрозненне ад яго адмоўныя героі ўвасабляюць негатыўныя якасці, як алчнасць, хітрасць і безрассуднасць. Напрыклад, герой на імя Геронім, які імкнецца да асабістай выгоды і не баяцца падману для дасягнення сваіх мэт. Ён уяўляе сабой вобраз "дворніка”, які без пэўных каштоўнасцяў гатовы прадаць нават сваіх блізкіх за грошы. Такая супрацьпастаўка паміж Сцяпанам і Геронімам падкрэслівае сутнасць выбару, які робяць людзі на працягу свайго жыцця. Крапіва не толькі паказвае супрацьпастаўленне паміж станоўчымі і адмоўнымі персанажамі, але і падкрэслівае іх адносіны да сацыяльных рэаліяў. Сцяпан — гэта чалавек, які разумее важнасць чалавечай салідарнасці і ўзаемадапамогі, у той час як Геронім існуе ў асобай свеце, дзе галоўным з'яўляецца забеспячэнне ўласнага камфорту. Гэта супрацьстаянне стварае дынаміку канфлікту, што з’яўляецца адным з галоўных матываў п'есы. У п'есе Крапіва таксама закранае тэму гумару. Гумар выступае як спосаб пераадольваць цяжкасці, супрацьстаяць злу, аднак у руках адмоўных герояў ён прымае іншы характар. Для Героніма гумар становіцца інструментам маніпуляцыі і падману. У той час як станоўчыя героі, як Сцяпан, выкарыстоўваюць гумар для прасвятлення і ўзаемаразумення, Геронім карыстаецца ім для таго, каб завастрыць пакуты іншых і захаваць уладзе. Канчатковы адпаведны высновы, да якіх прыходзіць аўтар, падводзяць нас да важнай думкі: станоўчыя героі натхняюць людзей на лепшае, у той час як адмоўныя прыкрываюць сябе пад маскай успрымання і гумы. На прыкладзе "Хто смяецца апошнім" Крапіва паказвае, што, нават сутыкаючыся з цяжкімі перашкодамі, чалавечая годнасць і маральнасць павінны заставацца на першым месцы. У заключэнне, п'еса "Хто смяецца апошнім" з'яўляюцца не толькі літаратурным творам, але і маральнай настаўніцкай кнігай, якая заклікае кожнага з нас задумацца аб сваіх дзеях і ўчынках, выбарах і каштоўнасцях. Станоўчыя і адмоўныя героі Кандрата Крапівы нагадаўваюць нам, што толькі шчырасць, вернасць і чалавечнасць могуць пакінуць сапраўдны след у свеце.