Сачыненне-разважанне на тэму "хто ж смяецца апошнім? " у аповесци К. Крапивы

Тэма “Хто ж смяецца апошнім?” у аповесці К. Крапівы — гэта не толькі вывучэнне чалавечай натуры, але і развага над дабром і злом, шчасцем і няшчасцем, а таксама над тым, што сапраўдная сіла часта хаваецца ў самых невіневых людзей. Аповесць К. Крапівы напоўнена жыццёвымі перажываннямі герояў, якія сутыкаюцца з самымі рознымі праблемамі і выклікамі. У прыватнасці, аўтар праводзіць паралелі паміж знешнім выглядам людзей і іх нутраным светам. Якім бы ўспрымальным ні здаваўся герой з часоў сваіх перамог, за ім часта стаіць доўгая гісторыя падзенняў, пакут і размоў з самой сабой. У аповесці разглядаюцца розныя аспекты жыцця — і серйозныя, і камічныя. Героі сустрэчаюцца з несправядлівасцю, злосцю, але разам з тым і з надзеяй, дружбай, каханнем. Само пытанне “хто ж смяецца апошнім?” закранае не толькі той момант, калі людзі атрымліваюць узнагароду або пакаранне за свае дзеянні, але і вяліую ідэю аб тым, што ў рэшце рэшт, кожны чалавек мае свой шлях, і не заўсёды апошні смех належыць таму, хто мае большыя рэсурсы ці ўладныя пазіцыі. У выніку, смех апошняга героя не заўсёды азначае перамогу. Часам сапраўдная перамога — гэта магчымасць пакаштаваць радасць ад малых рэчаў, заставацца верным сабе і рабіць добрыя ўчынкі нават у самых цяжкіх абставінах. Такім чынам, у аповесці К. Крапівы пытанне “хто ж смяецца апошнім?” становіцца ўнікальным рэфлексіяй над сутнасцю чалавечага існавання. Канчаткова, смех апошняга належыць не таму, хто выйграе ўсе баі з іншымі, а таму, хто з'яўляецца сапраўдным гаспадаром свайго жыцця, нягледзячы на ўсе перашкоды і цяжкасці. Жыццё — гэта доўгі шлях, і сапраўдны смех той, хто знаходзіць радасць у самім падарожжы.