Вясковая дарога
Крывою стужкаю праходзіць паміж палеткаў вясковая дарога. На кожным кроку разбілі яе калдобіны, шчыра ўсыпаў пясок ды камене. То ўзбяжыць яна на горку, то спусціца ў лагчынку, то цёмнаю норкаю шмыгане ў лес, абагне ўзгорак. Затым роўнаю палоскаю ляжа на полі, перасячэ гай, ускочыць у вёску, згубіца тут на хвілінку, і потым зноў выскачыць у поле і пабяжыць, калясіць грудзі зямлі.
Люблю я гэту вузкую, трасучую мужыцкую дарогу. Ідзеш адзін па гэтай дарозе. Яркае сонца аблівае твар зямлі мяккім цёплым святлом. Бугаркамі параскідаліся па небе хмаркі. Над полем кружацца жаваранкі, крычыць недзе ў небе каршун. А дарожка ўсё цягнецца і цягнецца, як разбэрсаны клубок ніцей. (Я. Колас)
У выдзеленых сказах падкрэсліце граматычныя асновы (дзейнік і выказнік).