На якіх прымет вылучаюца адушаулённые і не адушаулённые наўоўнікі

Адушаўленыя і неадушаўленыя назоўнікі вылучаюцца па некалькім прыкметах:

1. Прадметнасць:

   • Адушаўленыя назоўнікі — гэта тыя, якія абазначаюць чалавек або істоту, якая валодае свядомасцю і жыццём. Напрыклад: "дзіця", "кат", "навучэнец".
   • Неадушаўленыя назоўнікі — гэта тыя, якія абазначаюць прадметы, рэчы, з'явы, якія не валодаюць свядомасцю. Напрыклад: "стол", "кніга", "дождж".

2. Скланенне:

   • Адушаўленыя назоўнікі звычайна адрозніваюцца ад неадушаўленых па формах скланення. Напрыклад, у беларускай мове адушаўленыя назоўнікі ў родным склоні множнага ліку звычайна маюць канчаткі -аў, -я, а неадушаўленыя можа мець іншыя канчаткі.

3. Ужытак у сказе:

   • Адушаўленыя назоўнікі часта выступаюць у якасці падмяту або яе часткі, у той час як неадушаўленыя звычайна выступаюць у якасці аб'екта або адмысловага члена сказа.

4. Ужыванне дзеясловаў і прыметнікаў:

   • Да адушаўленых назоўнікаў могуць прымыкацца дзеясловы і прыметнікі, якія адлюстроўваюць дзейнасць або стан асобы або жывога арганізма (напрыклад, "размаўляць", "бегаць"). У той жа час да неадушаўленых назоўнікаў прымяняюцца дзеясловы і прыметнікі, якія не маюць дачынення да свядомасці.

Гэтыя прыкметы дапамогуць адрозніваць адушаўленыя і неадушаўленыя назоўнікі ў беларускай мове.