Склоненне назоўнікаў — гэта граматычная з’ява, якая дазваляе змяняць форму назоўніка ў залежнасці ад яго ролі або функцыі ў сказе. У беларускім языке назоўнікі могуць змяняцца па шасці склонах: назоўны, родны, давальны, вінавальны, творны і месны. Кожны склон мае свае пытанні і адлюстроўвае адносіны паміж назоўнікам і іншымі дзеямі ў сказе. Напрыклад:
- назоўны склон (хто? што?) — кот,
- родны склон (каго? чаго?) — кота,
- давальны склон (кому? чаму?) — коту,
- вінавальны склон (каго? што?) — кота,
- творны склон (кім? чым?) — котам,
- месны склон (на кім? на чым?) — на коту.
Склоненне дазваляе выразіць шматлікія граматычныя адносіны і зносіны ў сказах.