Ответить на вопрос по таджискому САВОЛ ВА СУПОРИШ: 1. Боша чӣ гуна паранда аст? 2. Самандар чӣ гуна ҷонвар аст? Чаро гунчик хар сол бачахои худро гузман нафси боша мегардонид? 4. Гунчилик барои халосни бачахояш чй чора андешид? 5. Самандар ба гунчишк чи сон ёрӣ расонид 6. Аз ин хикоят ба чи хулоса омадед. ҲИКОЯТИ ГУНЧИШК ВА СУСМОР Шунидаам, ки ду гунчишк бар шохи дарахте ошёна ниҳода ва аз матои дунё ба обу дона каноат карда буданд. Бар сари кўхе, ки он дарахт дар поёни вай истода буд, бошае маком дошт, ки дар вақти сайд кардан чун барк аз гўшае берун мечаст ва соикавор хирмани чони мургони заифболро пок месӯхт. Хар гох ки гунчишкон бача мебароварданд ва онро пар-рончак мекарданд, боша аз камингох берун часта, бачаи онхоро рабуда, туьмаи бачагони худ месохт. Он гунчишкон аз ошёнаи худ дил кандан наметавонистанд. Аммо боша ха меша бачаҳои онҳоро нобуд мекард. Навбате бачагони онҳо қувват ёфта ва пару бол бароварда, ҳаракат мекарданд. Падару модар ба дидори фарзандон хурсанд шуда, аз вақти парвози онхо хуррамӣ менамуданд. Ногох андешаи боша ба хотири онхо гузашт ва якборагӣ аз хурсандӣ боз монда ба изтиробу бекарори нодаву зорй огоз карданд. Яке аз фарзандонашон сабаби ин хол пурсид. Гуфтанд: Аз мо мапурс, к-оташи дил то чи гоят аст, Аз оби дида пурс, ки ў тарҷумони мост. Пас киссан зулми бошаро батафсил гуфтанд. Он писар гуфт Хар дарде даво ва ҳар ранче шифое дорад. Мумкин аст, ки дар дафъи ин бало саъй кунед, ӯ аз сари мо бардошта шавад. Ин сухан ба гунчишкон мувофиқ омад. Яке аз онҳо ба бачагони худ нигоҳ карда истода, дигаре ба чораҷӯй парвоз кард. Чун кадре роҳ бипарид, дар андешаи он афтод, ки оё кучо равам ва дари или худро ба ки гӯям: Ба дарди дил гирифторам, давои дил намедонам, Давои дарди дил корест бас мушкил, намедонам. Охир ба хотираш омад, ки ҳар ҷонваре, ки ба назари ў аввал афтад, сухан ба вай бигӯяд ва илочи дарди дил аз вай биталабад. Иттифоко, самандаре аз маъдани оташ берун омада, дар фазои саҳро сайругашт менамуд. Гунчишк онро дид ва бо худ гуфт: «Биё, то дарди дил ба ин мурги бульачаб бигӯям, шояд, ки гиреҳ аз кори ман бикшояд ва маро ба сӯи чора роҳ намояд». Пас аз таъзим назди самандар омад, самандар ӯро дида, гуфт: - Дар башараи ту осори малол пайдост, агар аз ранчи роҳ бошад, чанд рӯз дар ин ҷой иқомат кун, агар ҳолати дигар бошад, бигӯй, то ки чораи он ба қадри токати худ бибинам. Гунҷишк забон бикшод ва холи зори худ пеши самандар арз кард: Бар ҳар касе, ки шарҳ диҳам достони хеш, Сад доги тоза бар дили он нотавон ниҳам. Самандар ин суханҳоро шунида, гуфт: - Ғам махӯр, ки ман ин балоро аз сари ту дафъ гардонам ва имшаб чунон кунам, ки хонаву ошёнаи ӯро бисӯзам. Ту ба ман манзили худ нишон деҳ ва худ ба сари фарзандон рав, то вакте ки назди ту оям. Гунчишк нишони макони худ ба самандар нишон дод, бо хотири шод ва аз бори гам озод рӯ ба ошёнаи худ ниҳод. Чун шаб даромад, самандар бо чамъи хамчинсони худ хар як микдоре нафт ва гўгирд бардошта, ба он манзил равон шуд ва ба рахнамунии гунчишк худро ба наздикии он ошёнаи боша расонд. Боша бо фарзандон сер хӯрда ва дар хоб шуда буданд. Самандарон он чи аз нафту гўгирд хамрох доштанд, ба ошёнаи онхо рехта бозгаштанд. Аз шуълаи оташ ошёнаи он золим афтод ва хамаи онхо ба як бор бо хонаву ошёна хокистар шуданд. Ситамгар зи зулм оташе барфурӯхт. Чу зал шуъла, аввал хам ўро бисӯхт. САВОЛ ВА СУПОРИШ: 1. Бола чи гуна паранда аст? 2. Самандар ча гуна чонвар аст?