Перевести текст на русский язык. Әсәр Бибинурның зиратка баруы белән башлана. Анда Бибинурның мәхәббәтен - Җиһангирны җирлиләр. Бибинур ниләр генә күрми дә, ниләр генә кичерми:…
Перевести текст на русский язык. Әсәр Бибинурның зиратка баруы белән башлана. Анда Бибинурның мәхәббәтен - Җиһангирны җирлиләр. Бибинур ниләр генә күрми дә, ниләр генә кичерми: яратмаган кешегә кияүгә чыга, ятим балалар тәрбияләп үстерә, тол кала, ялгызлык газабы кичерә, күпме нахак сүз ишетә... Әмма гомеренең көзләрен яз итеп, аңа мәхәббәт килә. Бибинур колхоз рәисе Җиһангирга гашыйк була. Әмма бар халык көтеп алган сабантуй алдыннан Җиһангир вафат була. Җиһангирны туган авылына алып кайтып җирлиләр. Бибинур да бара. Зиратка килгән халык тарала. Бибинур, зират коймасына терәлеп, йокымсырап китә. Өшеп уяна һәм, корыган уләннәр җыеп, учак ягып җибәрә. Җиһангирның әтисе Вәли карт Бибинурны төнгә каршы юлга чыгармый, өенэ дәшә. Бибинурның Вәлиләргә барасы да килә, шул ук вакытта кыенсына да. Кыенсына, чөнки Бибинурның эчке кулмәге һәм ыштанында ямау өстендә ямау. Кеше җәймәләрендә өс киеме белән ятып булмый бит инде, дип уйлый ул. Ә шулай да барасы килу теләге җиңэ. Вәли картның карчыгы Бибинурны якты йөз белән каршылый, ашата, чәй эчерә. Бибинур аларда узенеке кебек җиз поднос, самавар, «Зингер» тегу машинасы күрә. Әсәрнең урталарына таба автор төп героеның уткәненә күз сала. Бибинур гаиләдә бишенче кыз бала булып дөньяга килә. Игезәге Зөһрәбану белән чибәр кызлар булып җитешәләр. Юаш, тыңлаучан, уңган Бибинурга егетләрнең күзләре төшүчән була. Усал, начар телле Зөһрәбануны егетләр читләтеп үтәләр. Игезәге Бибинурдан көнләшә, нахак сүзләр әйтә, гомере буена кыерсыта. Бибинур Зөһрәбануга рәнҗеми, гаепне узеннән эзли. Карт көнендә дә үзе турында уйламый. Зөһрәбану ялгыз калмасын дип, Галикәй бабайны аңа йортка кертә. Бибинур, Габдуллаҗанның хатыны Гайшә дөнья куйгач, балаларын кызганып, аңа кияүгә чыга. Әмма ни кызганыч, Бибинурга үз баласын сөяргә язмый: баласы булмый. Габдуллаҗанның өч баласына ана булып тату гына яшәгәндә, сугыш башлана. Ире сугышта һәлак була. Бибинур, балалар ятимлекне белми үссеннәр дип, көне-төне эшли. Балаларның өсләре бөтен, тамаклары тук була, үстерә, өчесен дә укыта, тормышлы итә. Шулай итеп Бибинур Гайшә белән Габдуллаҗан балаларын аякка бастыра: өй, гараж, дача салырга, машина, мебель, диңгез буенда ял итәргә путевка алырга ярдәм итә. Башта балалар кайтып йөриләр, хат язгалыйлар. Соңга таба кайтмыйлар, үстергән аналарын оныталар. Бибинур ялгызлык газабы кичерә һәм гомеренең соңгы көннәре якынлашуын сизенә. Аның балаларын, бигрәк тә оныкларын күрәсе килә. Көн дә Җиһангир төзеткән почта бүлекчәсе янына килеп, ул будырган буа суы шаулавын тыңлап утыра, йокымсырап та киткәли. Балаларыннан хат-хәбәр көтә. Почтада эшләүче кыз Миңлегөл Бибинурны йокымсыраган җиреннән чакырып ала. Сабантуйга Казан шәһәреннән өлкә газеталарының берсеннән корреспондент киләчәген әйтә. Бибинурны балалары ташлавы турында да язачак икән. Бу хәбәрне ишеткәч, Бибинурга бик авыр була. Ул нишләргә дә белми. Корреспондент өйгә керми китмәс, ә аның өе буш, хәтта чәй куярга самавары да юк. Балалары бер кайтуларында җиз подносны, самаварны, тегү машинасын, алырдай булган бар нәрсәне «әти-әни төсе» дип алып киткәннәр. Балалары талап киткән бу карчыкны дип уйламасыннар өчен, Бибинур, күрше авылга Вәли карттан кирәк-яраклар сорап торырга дип, кичкә каршы юлга чыга. Әмма ул барып җитә алмый: юлда Бибинурны кыргый этләр өзгәли. Бу җомга көн кич белән була. Әсәр «Бибинур һәлак булды» дип тәмамланмый, «Аксыргакта яңа шимбә көне яралды» дип бетә
Произведение начинается с того, как Бибинур идет на кладбище. Там хоронят ее любовь – Джихангира. Бибинур переживает множество страданий: выходит замуж за человека, которого не любит, воспитывает сирот, остается вдовой, испытывает муки одиночества и слышит много несправедливых слов... Но в поздние годы своей жизни ей приходит любовь. Бибинур влюбляется в председателя колхоза Джихангира. Но, к сожалению, незадолго перед ожидаемым Сабантуем Джихангир умирает. Его увозят на родину и хоронят. Бибинур тоже идет. Люди, собравшиеся на кладбище, начинают расходиться. Бибинур, прислонившись к забору кладбища, засыпает. Она пробуждается от холода и, собирая сухую траву, разжигает костер. Отец Джихангира, старик Вали, не позволяет Бибинур выходить в ночь и зовет ее к себе. Ей хочется пойти к Вали, но в то же время ей неловко. Неловко, потому что на Бибинур старый халат и штаны с заплатами. Она думает: "В общежитиях с верхней одеждой не поваляешься". Однако желание идти одолевает ее. Жена старика Вали встречает Бибинур с улыбкой, угощает ее едой и чаем. Бибинур видит у них поднос, самовар и швейную машину "Зингер", как у себя дома. В середине произведения автор обращается к прошлому главной героини. Бибинур рождается как пятая дочка в семье. Вместе с близнецом Зухрабану они вырастают красивыми девушками. На скромную, покладистую и трудолюбивую Бибинур обращают внимание парни. Зухрабану, характер которой жесткий и злой, парни обходят стороной. Близнец завидует Бибинур и всю жизнь притесняет ее, произнося несправедливые слова. Бибинур не сердится на Зухрабану и ищет вину в себе. Даже в день своей свадьбы она не думает о себе. Чтобы Зухрабана не осталась одной, она приводит к ней деда Галика. Бибинур выходит замуж за Габдулладжана после смерти его жены Гайши, жалуясь на его детей. Однако, к сожалению, Бибинур не может воспитать своего ребенка: у нее нет детей. Пока она уютно живет с тремя детьми Габдулладжана, начинается война. Ее муж гибнет на войне. Бибинур, чтобы дети не знали горя сиротства, трудится день и ночь. Она заботится о детях, накрывает стол, отвечает на нужды, воспитывает их и обучает. Таким образом, Бибинур помогает Гайше и Габдулладжану поднять детей: построить дом, гараж, дачу, купить машину, мебель, путевки на отдых на берегу моря. Сначала дети приходят к ней, пишут письма. Со временем они не возвращаются, забывают о матери, которая их вырастила. Бибинур страдает от одиночества и чувствует, что дни ее подходят к концу. Ей очень хочется увидеть своих детей, особенно внуков. Каждый день она приходит к почтовому отделению, построенному Джихангиром, и сидя у воды, прислушивается к шуму источника, иногда даже засыпает. Она ждет вестей от детей. Девушка Мингилголь, работающая на почте, будит Бибинур от ее дремоты. Говорят, что на Сабантуй приедет корреспондент из Казани, который напишет о том, как дети оставили Бибинур. Услышав эту новость, Бибинур сильно расстраивается. Она не знает, что ей делать. Она переживает, что корреспондент не войдет в ее дом, а у нее в доме пусто, даже самовара, чтобы поставить чай, нет. Дети забрали все, что было у нее, включая поднос, самовар и швейную машину, говоря, что это «цвет мамы и папы». Чтобы дети не подумали, что она стала никому не нужна, Бибинур решает пойти в соседнюю деревню к старику Вали за необходимыми вещами. Но она не успевает добраться до деревни: по дороге ее разрывает дикий пес. Это происходит в пятницу вечером. Произведение не заканчивается словами «Бибинур погибла», а заканчивается фразой «В Аксыргака родилась новая суббота».
