«Журавліны крик» — гэта твор беларускага пісьменніка Uладзіміра Караткевіча. У гэтым апавяданні разглядаецца тэматыка роднай зямлі, кахання і памяці. Адной з галоўных герояў з'яўляецца Гленчык — хлопчык, які жыве ў вёсцы.
Глена заўсёды прыцягваюць журавлі, якія сваім крикам нагадваюць яму аб родных і блізкіх. Ён не проста любіць гэтых птушак, але і адчувае з імі сувязь, бачачы ў іх сімвал свабоды і хадажаства. Аднак у творы змяшчаецца глыбокае адчуванне страт, суму і нявызначанасці.
Галоўныя падзеі распаўсюджваюцца вакол зменаў у жыцці вясковага хлопчыка, а таксама яго адносінаў з прыродай. Гленчык літаральна ўспрымае змены ў наваколлі, і кожны новы крок у яго жыцці суправаджаецца развагамі пра тое, як хутка праходзяць гады, як змяняюцца людзі і свет вакол нас.
Гленчык уяўляе сабой персону, якая бярэ на сябе адказнасць за захаванне памяці аб блізкіх людзях і традыцыях, якія могуць быць страчаны ў хуткім рытме сучаснага жыцця. Значэнне яго персанажа перасякаецца з ідэяй кахання да радзімы і прыроды, што з'яўляецца адным з цэнтральных матываў твора.
Гэта гісторый з глыбокім сэнсам, што прымушае нас разважаць аб каштоўнасцях і сувязях, якія злучаюць нас з роднай зямлёй і нашым мінулым.
