"Дзівак з ганчарай вуліцы" — гэта твор, у якім даследуецца трагізм і адзінота галоўнага героя, Язэпа, які з'яўляецца ўшчамленым альтэрнатыўным чалавекам у свеце, які не прымае яго. Язэп — гэта, па сутнасці, адлюстраванне таго, як грамадства можа настолькі асяродзіць чалавека, што ён становіцца незразумелым і чужым у ім.
Галоўным крытэрам трагізму Язэпа з'яўляецца яго адчужанасць ад людзей і свету ў цэлым. Яго ганчарыя — гэта яго спосаб злучыцца з культурай, але нават гэтая дзейнасць не дае яму шансаў знайсці разуменне і прыняцце. Ён часта сустракаецца з непрыманнем з боку грамадства, якое не зразумела яго свету і поглядаў. Гэта прызначае яму месца "дзівака" — чалавека, які не ўпісваецца ў агульнапрызнаныя нормы і каноны.
Трагізм лесу свежым чынам адлюструе яго адзіноту і ізаляванасць. Лес можа стаць яго цяплячай утойнай, дзе ён зможа знайсці спакой і гармонію з прыродаю, аднак ён таксама правакуе адчуванне страты, бо лес — гэта не чалавечае супольства, у якім ён мог бы знайсці сяброў, разуменне ці каханне.
У цэлым, трагізм Язэпа — гэта не толькі яго асабістая гісторый, але і агульная праблема, якая закранае многіх: у якой меры мы здольныя прыняць і зразумець тых, хто адметны і адрозніваецца ад нас? Твор падымае важныя пытанні пра чалавечую прыроду, прыняцце і якасць адносін у грамадстве.
