Надыходзіла раніца, прабуджаліся птушкі. Неба было пакрытае лёгкімі аблокамі, кропелькі расы ззялі на траве, адлюстроўваючы першыя промні сонца. На скрыжаваннях стаялі ціхія ліхтары, а з акон дамоў лілося мяккае святло. Жыццё пачынала кіпець, як рака пасля навальніцы.
Вузкія вуліцы запаўняліся галасамі дзяцей, што спяшаліся ў школу. Плыў час, дзень плыў і пераліваўся рознымі фарбамі — ад бледна-залатога ранішняга ззяння да цёплага і лагоднага абедзеннага святла. Людзі выходзілі з дамоў, каб накінуцца на новыя магчымасці, якія ім адкрываў дзень.
На клумбах па вуліцах красаваліся яркія кветкі, якія прываблівалі пчол і матылёў. Свежае паветра напаўняла энергіяй, кажучы, што ўсё яшчэ наперадзе. Так нараджаўся вясновы дзень, поўны надзей і чакаючых прыгод.
Прырода ажывала, і над горадам лунае нейкая асаблівая гармонія, якая здавалася, аб'ядноўвала ўсіх ягоных жыхароў. Кожны новы момант быў як падарунак, які жадалася раскласці на часткі, каб падоўжыць яго чароўнасць.
