Скласці казку як Вясняна прыйшла на нашу зямлю

У задачным краі дамінаваўся зіма доўгая і суровая. Марозныя вецеркі апраналі палівым сукном лясную плоть, а заснежаныя лузы хаваліся ў хібыны пад пяхотным халодам. Людзі далі шмат надзеі на тое, што жыццё пульсуе ў іхніх сэрцах, і шчасце зноў прыйдзе на гэтыя прасторы. Адной вясной, калі сонейка пасмяялася ўсмешкай, такой яскравай і цяплою, што птушкі абуджаліся ад сну ўзьвей, узялася зьяўляцца надзея на новыя часіны. Цяплыя прамяні скраталі асяродак, а біясціньне хмельнага ветру дакучаў свіжай работы лісыць і смельчакам. Вясной нашай, што прыйшла на зямлю з даляёкіх краёў, была столькі яснаю і шчасліваю, што казкаява баюшкам пад вечар стала стразьбіць калысонным агням у ягоньку пад столам. Шум кветак і ўсходу маладоўцаў быў як напаўста язычны звон, што ліўся з дахоў дамоў і затрясаў каронні тополяў. У той дзень Вясна плавала па краінах, прыносячы ў сваім нядзе гучныя спевы птушак і блікі ранак на пыхмяных кветах. А людзі, збіраючыся на раніцу, здымалі наклоп сваіх думак і спякоту пакуты абнімаў іх душы. Вясна прыйшла на нашу зямлю і ўзяла ў свае ціхі ручнікі сэрца нашых, пампуячы ў іх тёпласць і свет. І так Вясна заклала сабе дом у кожным сэрцы, змяняючы лёс і доля ў самым лепшы бок. Казка пра Вясну стаўала папулярнай усюды, бо яна прынясла людзям надзею і веру ў прыгожы завет. І так мы прайшлі па казце пра тое, як Вясна прыйшла на нашу зямлю, уносячы з сабой ўсе пачорнасці і сумкі стужы ў недолікія перамены і шчасце.