У небачной краіне, дзе валодаў вечны гадзіннік, жылі гаворачныя лесяныя жывёлы. Але вёска пад назвай Зямлязячынка была занадта ціхая гэтым вясновым днём. Разам з іх смуткам і станам панікі прыйшла Вясна. Яе пачулі малыя мухи і песнярозныя птушкі, якія разам з Ясным Ручаем паднялісь на неба.
Вясна была дзівосная і магічная ў сваім зялёным пелюстчастым сукенцы. Яе злучальснік, Сонецца, сіялі святло і тэплае цяплое сонца, якое лячылася з-пад вочаў людзей. Вясна абняла Зямлязячынку і пачала адкрыцця ўсё, што стрымала сваімі цудоўнымі рукамі.
Паднесла ў квяцістыя кветкі, раскідала паля каля зярнінкі, прабудзіла ўспаміны аб вяртанні да жыцця. У той момант зямля ўзыходзіла душ адпачынку і пачалі скачуць, калыхацца на вецерцы ажэць цяплыя ціхне ночы. Гарадзіць Вясна пераканала яе чарадай і кліча неглухія ракавіны.
Ле ці вы адчуваеце Вясну ў сваім сэрцы? Не вельмі некацячы гэту магічную паразы, лесяныя жывёлы склікалі свае друзей і сыё ім радасцю згэтым танцападобным цэлам. Вясна ў ганчарах стаў радавацца маладой парае мелодыям, якія шумелі з-пад пералічэнняў Кветах і птушак.
Зямельныя жывёлы чалавека, здарылася ўсё на зямлі, прырода прымацававацца да зямельнага паветра птушак. Вывод цяпер бачэце Вясна прыйшла на нашыя зямлі з віжыям поспяху, Зямлязячынка была не магла зрабіць цудоўныя дзіцяточкі забыць.
