Меҳри модаронаи парвозандаҳо дар миёни ҳайвоноти дигар ҳамто надорад. Дида шудаанд парвозандаҳо, ки вақте лонаи онҳо ба оташ сӯхта буд, бе тарс худро ба оташ задаанд то чӯҷаҳои худро наҷот диҳанд. Ин зебоии муҳаббати модариро чӣ касе дар қалбҳои хурдтарини парвозандагон гузоштааст?
Парвозандаҳо баҳор ва тобистонро ба осонӣ ба сар мебаранд. Фақат аз оғози моҳи июл мушкилот барои онҳо пеш меоянд, зеро дар он вақт ҳашарот кам мешаванд ва ҳаво ба сардӣ меравад. Нақра парвозандагон бояд лонаи худро тарк кунанд ва ба ҷоҳои муътадилтар кӯч зананд.
Ҳангоми фаро расидани вақти кӯч, онҳо гурӯҳ-гурӯҳ ба болои бомиҳо ё симҳои барқӣ ва телефонӣ ҷамъ мешаванд ва ба назар мерасад, ки ба гуфтугӯи муҳим машғуланд. Шумораи ҳаракат ва ҳаракати онҳо тадриҷ зиёд мешавад, то он субҳе ки аз хоб мехезем, аз парвозандагон нишоне намебинем; маълум мешавад, ки онҳо кӯч кардааст.