Вобразы Міхала і Антося ў паэме Якуба Коласа "Новая зямля" Сочинения на беларускай мове

Кроки разбора (падрабязны план для сочынения) - Уводзіны. Каротка пазначце, пра што гаворыць паэма «Новая зямля» Якуба Коласа і якая роля ў творы маюць Міхал і Антось. Скажыце, што гэтыя вобразы выступаюць як сімвалы юнацтва, працавітасці і заганы да новага грамадскага ладу. - Вобраз Міхала. Пакажыце, як аўтарма паказвае характар, адносіны да зямлі, да народа; якімі дзеяннямі Міхал сведчыць пра свой погляд на свет: практычнасць, воля да працы, імкненне да выніку. Падкрэсліце яго ролю як прадстаўніка працоўнага элемента моладзі. - Вобраз Антося. Раскажыце пра іншы пачатак: мары, спадзяванні на будучыню, веру ў ідэю, узвышанасць думак. Як Антось дыктуе тэмп развіцця сюжэта? Якія моўныя сродкі робяць яго вобразы «прагназуючым» і «даўгавечным»? - Эмацыйна-сімвалічнае значэнне. Якія агульныя тэматычныя пасылы забяспечваюць гэтыя два вобразы? Як Міхал і Антось узаемадзейнічаюць і што гэта гаворыць пра народ, зямлю, памяць? - Стаілястычныя сродкі і мова. Адзначце, як Колас выкарыстоўвае этычныя выразнасці, параўнанні, апісанні прыроды, лексіку, каб падкрэсліць сувязь з зямлёй і працай. Якія мастацкія прыёмы паўтараюцца вакол гэтых дзвюх асоб? - Значэнне для цэлага твора. Як гэтыя вобразы садзейнічаюць канцэпцыі «новай зямлі» як утварэння, у якім людзі будуюць сваё жыццё на agravам зменах; як гэта звязана з нацыянальнай ідэнтычнасцю. - Вынік. Карацей: што Міхал і Антось сімвалізуюць наогул і які іх светапогляд дае чытачу ключ да разумення паэмы. Прыклад сочынения на беларускай мове (поўны тэкст) У паэме Якуба Коласа «Новая зямля» Міхал і Антось выступаюць як дзве трывалыя ноты адзінага мелодыкa мора моладзі, якая жыве і творыць на падмурку зямлі. Яны не проста героі з сюжэтнай лініі; яны ўвасабляюць розныя аспекты духу сучаснай беларускай моладзі: з аднаго боку — працавітасць, рацыянальнасць і воля да рамонаў зямлі, з іншага — веру ў будучыню, надзею і імкненне бачыць у няньцы будучыню народа. Разам яны ствараюць цэласны малюнак моладзі, якая не чакае цудаў з неба, а сама кліча зямлю да жыцця. Вобраз Міхала надае твору практычную, зямную ноту. Ён застукаўся не проста каля плуга — ён гаворыць з зямлёй нашымі рукамі: «зямля слухае, як мы працуем» — і гэтая фраза лічыцца не лішняй моўнай фантазіяй, а сімвалам сувязі чалавека з роднай тэрыторыяй. Міхал увасабляе практычнасць: ён бачыць у кожнай глыбе глебы і кожнай сеякі міні-практыкук: як правільна хадаваць твар сонца, як апрануць зерня. Ён паказвае, што зямля — не толькі крыніца хлеба, але і сярэдзіна палавых адносін паміж чалавекам і яго гістарычным часам: менавіта праца на зямлі вырабляе узаемаразуменне, адказнасць і годнасць. У Міхале коласственная слова пра глыбокую адказнасць за радзіму — гэта не пустая ідэя: гэта практычная практыка станоўчых дзеянняў, без якіх новае жыццё не можа зарадзіцца. Антось, у сваю чаргу, дае іншую лінію: ён сімвалізуе будучыню, погляд у далечыню, мары і надзею. На яго вобразы прыпадаюць думкі пра тое, якім будзе свет, калі зямля зноў стане апорнай сілай народу, калі хлеб у кожнай хаце будзе сведчыць пра занятасць, канструкцыю і сувязь з мінулым. Антось нясе ў сабе відзенне пра будуе тое, што яшчэ не зісціся: ідэяй новай зямлі, новай сацыяльнай справядлівасці, новай рэальнасці для кожнага чалавека. Ён паказвае не толькі магчымасці, але і матывацыю, якая вядзе моладзь наперад. Ён слухае зямлю, але глядзіць у будучыню, і гэты дваякі Notice — думаю, ягоная роля — баланс паміж сённяшняй працаю і будучымі вынікамі. Супольная роль Міхала і Антося ў паэме — гэта не твараваныя контрасты, а дзве ноты адной мелоды, якая расплываецца па палях Беларусі. Яны ўзаемна дапраўляюць адзін аднаго: Міхал дае рэальнасць, без якой няма будучыні; Антось — мроя, якой надае сіла самы Творца зямлі — воля народа. Разам яны прасвечваюць цэнтральную ідэю Коласа: новая зямля — гэта не толькі зямля, якой лечыць праўда, але і дух, які нараджаецца на ёй. Гэтым духам з’яўляюцца надзея, годнасць і свядомасць кожнага чалавека, для якога праца на зямлі становіцца невыкмольнай годнасцю. Мовa Коласа у дадзеным творы надае вобрадамі асаблівую каларыстыку. Простыя, народныя словы, пах прыроды, рытмічнасць і паўторы ствараюць атмасферу, дзе зямля жыве, дыхае разам з чалавекам. Эпітэты, параўненні, увасабленне лёсу народа ў зямлі дорыць складанасць і глыбіню тэксту. Вобразы Міхала і Антося не шыцяць асобныя сюжэтныя лініі — яны ствараюць сімвалічную сетку, у якой кожная нота падкрэслівае асноўную думку: толькі сумленная праца, яднанне дзяцей народа і вера ў лепшую будучыню зможа нарадзіць сапраўдную “новую зямлю”. У выніку вобразы Міхала і Антося — гэта не проста персанажы літаратурнага тэкста. Гэта кандыдаты на ролі найлепшых кампанёнаў памяці і будучыні Беларусі: яны кажуць пра сіла-яркую мінуўшчыну праз сучасную работу і пра надзею на будучыню праз мір і мрою. Такі спалучэнне робіць паэму не толькі аповедам пра зямлю, але і аповедам пра народ, яго годнасць і праўдзівае сімвалічнае змены другога тыпу: змены душы, якія нараджаюцца на ўсёй прасторы нашай новой зямлі. Калі вы пішаце сваё сочынение, карысна задаць сабе пытанні: чым Міхал і Антось для вас асабіста; якія рысу характару адлюстроўваюць сучаснага беларуса; як менавіта іх узаемадзеянне вызначае сэнс «новай зямлі» ў кантэксце народнай памяці і нацыянальнай ідэнтычнасці. Такім чынам вы атрымаеце яркую, грунтоўную і тэкставаerta-індывідуальную работу па тэме. Калі трэба, могу адаптаваць тэкст пад канкрэтны клас (абзацы, узровень слоў, пытанні да тэксту) або дадаць лініі пра канкрэтныя кабы-цытаты (безліцейныя, безпаверані).