Зрабi практыкованье 49

Кароткі адказ

У тэксце сустракаюцца такія назвы:

• «Пунктуацыя» — сучасная назва раздзела;
• «О точкахъ», точкі;
• «Прасодія строчная»;
• «Строчныя препінанія»;
• «О знакахъ»;
• знаки препинания;
• строчныя знакі;
• знакі прыпынку;
• застановачныя знакі.

Як змяняліся назвы

1. У 1596 годзе Лаўрэнцій Зізаній называў знакі точкамі. Назва была звязана з іх знешнім выглядам.
2. У XVII стагоддзі з’явіліся назвы «Прасодія строчная» і «Строчныя препінанія». Яны паказвалі на сувязь знакаў з маўленнем, прыпынкамі і размяшчэннем у радку.
3. У 1755 годзе Міхаіл Ламаносаў ужываў назвы «О знакахъ» і строчныя знакі, супрацьпастаўляючы іх надрадковым знакам.
4. У XIX стагоддзі замацавалася назва знаки препинания, якая падкрэслівала асноўную функцыю знакаў — раздзяляць часткі выказвання і абазначаць прыпынкі.
5. У беларускай мове Браніслаў Тарашкевіч увёў тэрмін знакі прыпынку. У «Беларускім лемантары» 1906 года ўжывалася таксама назва застановачныя знакі.

Вывад: назвы змяняліся ў залежнасці ад таго, якая прымета была галоўнай: знешні выгляд знака, яго месца ў радку ці функцыя ў маўленні. Сёння мы карыстаемся тэрмінам знакі прыпынку.

Цяпер ужываюцца: кропка, коска, кропка з коскай, двукроп’е, працяжнік, шматкроп’е, пытальнік, клічнік, дужкі, двукоссе.