Зрабi 49 практыкованье

Кароткі адказ

Назвы знакаў прыпынку ў храналагічным парадку:

• 1596 г. — «О точках», агульная назва — точки;
• 1679 і 1701 гг. — «Прасодія строчная», або «Строчные препинания»;
• 1755 г. — «О знаках», у М. Ламаносава — строчныя знакі;
• XIX ст. — знаки препинания;
• у беларускай мове — знакі прыпынку;
• у «Беларускім лемантары» (1906) — застановочныя знакі.

Як змяняліся назвы

Спачатку знакі называлі паводле іх знешняга выгляду: точки. Потым у назвах адлюстроўваліся іх сувязь з прасодыяй (асаблівасцямі вымаўлення) і месца ў радку: строчные знаки. Пазней назвы сталі больш агульнымі: знаки препинания, знакі прыпынку, застановочныя знакі. Яны паказваюць на асноўную функцыю знакаў — падзяляць часткі выказвання і абазначаць прыпынкі.

Праверка паслядоўнасці: 1596 → 1679–1701 → 1755 → XIX ст. → 1906 г.

Сёння ў беларускай мове выкарыстоўваюцца: кропка, коска, кропка з коскай, двукроп’е, працяжнік, шматкроп’е, пытальнік, клічнік, дужкі, двукоссе.