Балотнік і сірата
У балоце, дзе вада не прасыхае нават улетку, гаспадарыў Балотнік — стары дзед у капелюшы з асакі, з доўгай зялёнай барадой. Ён берагоў журавіны, птушыныя гнёзды і кожную жывую драбніцу. Добрым людзям паказваў тайныя сцежкі, а нядбайных кружыў па купінах, пакуль яны не пакідалі балота ў спакоі.
Аднаго разу па журавіны прыйшоў сірата Алесь. Ён не ведаў балота і спалохаўся, але перад дарогай пакінуў на пні кавалак хлеба і папрасіў: «Дзедка Балотнік, дапамажы». Балотнік пачуў, вывеў хлопца да самай ягаднай паляны і падараваў поўны кошык. З таго дня ў вёсцы казалі: балота толькі здаецца страшным, а да добрага чалавека яно добрае.
