Реши задание на изображении

Замалёўка (пашыраны варыянт)

Крынічка прабіваецца з-пад камянёў, нібы нехта нябачны адтуліў у зямлі маленькую шчыліну і выпусціў адтуль жывую ваду. Яна выбіваецца наверх ціха, спакойна, быццам сорамліва азіраецца навокал, а потым набірае сілу і ўпэўнена бяжыць па камянях.

Вада ў крынічцы сцюдзёная, празрыстая і такая чыстая, што на дне відаць кожную пясчынку, кожны камячок глебы. Здаецца, што яна не цячэ, а стаіць на месцы, — настолькі яна светлая. Але папярося па ёй далонню — і адчуеш, як па скуры прабягае дрыжык ад холаду. Смачная яна, крыштальная, нібыта сама зямля падарыла людзям гэты глыток свежасці.

Крынічка гаманівая. То ціха плюскоча, то раптам бурліць і булькоча, быццам расказвае нешта сваё, патаемнае. Яе струменчыкі перапіваюцца між сабой, зліваюцца ў адзін і бягуць далей — па малых каменьчыках, па зялёнай траве, па цёмнай зямлі. Яна ўвесь час варушыцца, жыве, спяшаецца.

А вакол — цішыня і спакой. Схілілася над вадой зялёная вольха, шуміць на ветры высокая трава, побач стаіць старая драўляная перакладзіна, пакладзеная людзьмі, каб было зручна набраць вады. І здаецца, што гэтая маленькая крынічка ведае пра зямлю нешта такое, чаго не ведаем мы. Яна бяжыць і бяжыць — не спыніцца, не стоміцца, — і нясе сваю чыстую, сцюдзёную ваду ўсім, хто прыйдзе да яе з кубкам або проста з далонню.

Калі трэба яшчэ больш ці іншы план (напрыклад, апісанне па пунктах: знешні выгляд, гук, пахі, настроі), скажы — дадам.

Замалёўка пра ручаёк

Ручаёк бяжыць па лузе зусім невялікі — вузкі, з далонь шырынёй, але жывы і няўрымслівы. Ён выцякае з-пад купіны на ўзлеску, дзе зямля мяккая і вільготная, і адразу пачынае сваю доўгую дарогу: спачатку ціха, нясмела, потым усё смялей і смялей, пакуль не набярэ сілы і не пабяжыць паміж травамі і камянямі.

Вада ў ручайку светлая, празрыстая, злёгку бурштынавая ад пясчанага дна. У ёй відаць усе дробязі: жоўты пясок, шэрыя камячкі, апалы ліст, што захрас паміж карэннямі, і нават маленькія рыбкі, што мільгаюць, як жывыя іскрынкі. На самым дне ляжыць галька — гладкая, абмытая, рознакаляровая, быццам хтосьці старанна перабраў яе рукамі.

Ручаёк гаманівы. Ён не маўчыць ні хвіліны: то ціха шапоча, прабіраючыся паміж травамі, то звонка пачынае булькатаць на перакатах, то злёгку плюскае, удараючыся аб камяні. Гэты гук не забываецца: ён ціхі, спакойны, быццам хтосьці побач нягучна спявае сваю песню.

Берагі ручайка зараслі зялёнай травой, асокой і мятай. Тут жаўцеюць маленькія кветкі, стаяць высокія сцябліны, а над вадой схілілася вярба — доўгія галіны яе ледзь не кранаюцца вады. Вясной ручаёк шырокі і гучны: ён нясе талую ваду, круціць трэскі і лісце, вымывае новыя беражкі. Летам ён робіцца цішэйшым, вузкім, але не перасыхае — нават у самыя гарачыя дні ён жывіць сваёю вадою траву і кусты навокал.

А яшчэ ручаёк — гэта дарога. Да яго прыходзяць птушкі, каб напіцца, прылятаюць матылі, прыбягаюць жукі і мурашкі. Ён бяжыць праз луг, праз поле, пад мостам, паміж вёскамі і ўрэшце далучаецца да большай ракі. І тады ўжо не зразумець, дзе канчаецца маленькі ручаёк і пачынаецца вялікая вада, — але ўсё пачыналася менавіта з яго, з гэтага ціхага, звонкага, няўрымслівага струменя паміж травамі.