Кратко: дар порча танҳо ҷумлаи охирин хато дорад. Дурусташ:
Мо бояд табиатро дӯст дорем ва муҳофизат кунем.
Ҷавоби чистон: қуфл (дар талаффуз — «қулф»).
Чаро:
- «Ман ... сохтам» — феъл ба шахси 1-уми танҳо мувофиқ аст.
- «Парандагон ... медароянд» ва «... мегузаронанд» — ба шахси 3-юми ҷамъ мувофиқанд.
- «Мо» ҷамъ аст, бинобар ин бояд «дорем» ва «кунем» бошад, на «дорад» ва «кунад». Шаклҳои «дорад/кунад» ба «ӯ/вай» мувофиқанд.
Порчаи пурра: Ман барои парандагон лона сохтам. Парандагон зуд ба лонаҳои сохтаам ман медароянд. Дар он лонаҳо парандагон зимистонро хуб мегузаронанд. Мо бояд табиатро дӯст дорем ва муҳофизат кунем.
Дар ҷадвал: менависем «қуфл» — мехонем «қулф»; менависем «китф» — мехонем «кифт». Яъне навишт ва талаффуз метавонанд якхела набошанд.