Кайтып бер-ике кен тормадым, Каже Шаяхмат малае кайткан икан, баел кайткан икан, диган хабор бетен авылга таралып та елгерде. Мыех астыинаи тына колел тик йорим, айда, дан китсен, дим. Мыек дип юкны сойлим, кайда эле мыек?! Э чынлап та, борын астында сызылып киткан кара мыск булса - начар булмас иде: кара мыек, ялтыравыклы итеклар, сатин кулмок, кесале чалбар, куллар чалбар кесасенда. Урамнан узасын, бетенесенен кузе синда: «Эна, эна, Айдар узып бара!» Башкасы бар, мыск кына юк. Хэер, болай да бик эйбат йерим але. Кича Сабир кызыннан, Ходичадан, хат алдым. Кагазьне чачаклап тутырган. «Кабул курсон - укып бак, кабул курмасан, утка як» дип, телена салын-ган. Утка якмадым ягуын, шулай да ертып ташладым. Киндер кулмакле Ходича торып торсын эле, анда мине, яшь тай тесле, ефак чукларга кумелгон Васило кетеп тора торгандыр. ⁃ Эйда, Мамалайга, синен апаннарга кунакка барабыз, - дип, Госман-га ойтеп караган идем, риза булады. ⁃ Ни атна, ни шимбо, килешми ул, без - эш кешесе, - диган була. о мин ойтом, килеше, дим. Киттем да бардым. «Авылдаш» диган булып, Госманнын, апасына - Ниса тутига тештем. Бер яулык белон бер исле сабын тоттырдым - эреде да китте. Аяк астына Ниса тути. Ярты сагать та узмады, Ниса тути, шундый ук «кош теле» тотып, ай-ланел та кайтты. «Кичко чишма янында очрашырбыз, шунда кил», - диган. Кич житте. Итекларемне ялтыратып, сатин кулмак остеннон пиджак элем чытып киттем. Чишма буена барып бастым - кызлар су китерерга тотынтаннар гына. Бераздан, гармун уйнатып, бернича егет та кил- де. Ратлерэклорен сугышка алып бетерганнэр, ахры, болары - коры- рак секлар. Шулай да, эт оясында батыр, дигандой, мина таба кырын кузларен салгалыйлар. Кайдан килган чыпчык бу, янасе. Исем да китми, басып тик торам. Авызымда - папирос, кулларым чалбар кесасенда. Яшька яшь булсам да, гауда бар минда. Кулагэм коточкыч озын булыт сузылган. Тегеларнен кулагаларе минем кулагам янында чебеш кена. Бераздан ак чилэклерен асып килуче Васила да куренде. Элла кайдан ук таныдым - тешема кереп йедеткан кыз. Нык кына ускан, тулыланган, аяклары жирга элла тия, элла юк - шул, накь шул узе. Деньядагы бетен нарсене оныттым, сикереп, каршысына чыгып бас- тым. Элек икебез де телсез калдык, аннары икебез да берьюлы сейла-шерга тотындык. Мин ана нарса эйттем, ул мина нарса диде - берсен да белмим. Шахтада курган газаплар онытылды, ялтыравыклы итекларем да онытылды, ахрысы, Васила аларны бетенлей курмаде да бугай. Аннары ул, «озак торырга ярамый, энкайлар ачулана» дип, чилекла- рена су алып кайтып китте. Айдар чишма янында Василанен кабат килуен кетеп торганда, ана Мама-лай авылы егетларе бэйлана. Айдар алар белан сугыша, староста малаенын би-тен яралый. Аны ябып та куялар. Айдарны бик астыннан Васила коткара. Кыз Айдарнын авылдан тизрак китарга тиешлеген айта. Киттем. Шул китудэн авылдан ук киттем. Тан атып кила. Э ай наман батмаган. Юл, яп-якты булып, сузылып ята. Экрен гена атлап кайтып барам. Василага эйтерга дип уйлап та, эйтелмича калган сузлар берсе артыннан берсе иска тешалар. Ана дип элла нича йез чакрым жирдан саклап алып кайткан булагем да кесамда онытылып калган. Э мин аны инде кайчан курам? Курэмме, юкмы? Ачуым да бик килган иде... Шул китудэн мин, уз авылыма кереп та тормыйча, жаяулап, Урал ягына киттем. Итекларем чыдарлык, калганы турында уйлап та бирмим. Сделай краткое содержание