( география) мыгы жок мечит кайсыл олкодо жайгашкан
Кыска жооп: Кыргызстанда, тактап айтканда Каракол шаарында (Ысык-Көл облусу). Бул — Караколдогу дунган мечити, эл арасында «мыгы жок мечит» деп аталат.
Ключевой шаг:
- «Мыгы жок мечит» деген аталыш курулушта мык колдонулбаганын билдирет.
- Ушундай белгилүү мечит — Караколдогу дунган мечити.
- Каракол — Кыргызстандын Ысык-Көл облусундагы шаар.
Текшерүү: демек, өлкө — Кыргызстан, шаар — Каракол.
Обсуждение
4 сообщенияДагы кайсыл олколордо бар
Кыска жооп: «мыксыз мечиттер» Кыргызстандан тышкары Казакстанда, Индонезияда, ошондой эле айрым булактарда Малайзия менен Түркияда кездешет.
Эң белгилүүлөрү:
- Казакстан — Жаркент мечити (Жетысу облусу). 1887–1892-жылдары курулган, архитектору — кытай устасы Хон Пик. Жыгачы мыксыз, «кууштуруп» бириктирүү ыкмасы менен бекитилген. Азыр музей.
- Индонезия — Демак Улуу мечити (Ява аралы). XV кылымда тик жыгачтан салынган, мык ордуна жыгач казыктар жана атайын оюктар колдонулган.
- Малайзия — Кампунг Клинг мечити (Малакка). Айрым булактар аны да мыксыз курулган деп көрсөтөт.
- Түркия — Кара деңиз боюндагы жыгач мечиттер (мисалы, Кастамонудагы Махмут-бей мечити). «Гечме» деп аталган жыгач каркас ыкмасы колдонулган.
Принципти түшүнүү: жыгач мык менен эмес, бир бөлүгүн экинчисине оюп киргизүү (кууштуруу, каршы тиш) жана жыгач казык аркылуу бекитилет. Ошондуктан курулуш ийилүүгө баш ийип, жер титирөөгө туруктуу болот.
Эскертүү: «мыксыз» деген көбүнчө элдик баяндоо жана устачылык салты; ар бир мечит үчүн бул так илимий текшерүү менен далилденген деп айтуу кыйын. Эгер окуу китебинде белгилүү бир тизме берилсе, ошол тизмени жазсаң — салыштырып текшерип берем.
Жыначты кантип мык колдонбой иштетсе болот
Кыска жооп: жыгачты мыксыз бириктирүүнүн негизги жолу — бир деталга оюк (паз) жасап, экинчисин ошого так киргизип, анан жыгач казык же шайба менен кысып бекитүү. Мында кармап турган күч — сүрүлүү, кысылуу жана өзүн-өзү кулпулоо.
Негизги ыкмалар:
- Үңкү-тиш (паз-шип). Бир деталга тиш, экинчисине дал ошол өлчөмдөгү оюк жасалат. Тиш оюкка кынап кириши керек — бош болсо кармабайт, өтө бек болсо жыгач жарылат.
- «Куш куйругу» (каршы тиш). Тиштер трапеция формасында карама-каршы кесилет. Тартылганда өзү бекемделет — куту, эшик алкак курууда колдонулат.
- Жыгач казык (нагель). Казыкты тешип киргизип, учун шайба (клин) менен чапса, ал ичинен ажырап кысат. Бул эң байыркы «мыксыз мык».
- Дегелек казыкчалар (дюбель). Эки деталга тең тешик тешип, ортосуна кургак жыгач таякча киргизилет.
- Керилип кирүү (шымшуу). Деталды нымдуураак кесип киргизсе, кургаганда жыгач кичиреет да, өзү кысылып калат.
- Байлоо. Кайыш, аркан, бамбук менен сырттан бекем байлоо — Индонезиядагы Демак мечитинде ушундай колдонулган.
Иштөөдө эске ала турган эрежелер:
- Так белгилөө — биринчи иш. Сызгыч, бурчтук, шаблон колдон.
- Жыгач буласынын багыты: тиш була боюнча кесилсе бекем, туурасынан кесилсе алсыз.
- Кургак жыгач керек, болбосо кургаганда жарака кетет.
- Оюкту ичке стамескадан баштап, акырын кеңейт.
- Бириктирүү алдында кургак сынап көр (пробный сборка).
Практика: кичинекей куту жасап көр — бурчтарын «куш куйругу» менен, капталын дегелек казыкча менен бириктир. Желим колдонбосоң да, туура кынап жасалган бириктирүү кармайт.
Текшерүү: бирикме кыймылдабай, бирок деталдар жарылбай турушу керек. Ашкере кысып киргизсең — жыгач жарылат; бош болсо — «оюнчак» болуп калат.