Першае каханне
Я ўпершыню заўважыў Алену ўвосень, калі яна села за суседнюю парту. Спачатку нічога асаблівага не было — проста дзяўчынка, якая заўсёды ведала адказ. Але потым я пачаў прыходзіць у школу раней, каб сустрэць яе каля ўваходу, і доўга выбіраў словы, каб спытаць, ці вырашыла яна задачу.
Першае каханне — гэта не пра вялікія словы. Гэта пра дробязі: пра хваляванне перад кожным урокам, пра ўсмешку, якую потым доўга ўспамінаеш, і пра жаданне стаць трохі лепшым — хоць бы дзеля таго, каб яна гэта заўважыла.
Мы так і не сказалі адно аднаму нічога важнага. Але той год я дагэтуль успамінаю з цёплым сумам. Бо першае каханне вучыць не толькі любіць, але і быць шчырым.