напиши 5 прыказак

Вось 5 беларускіх прыказак пра сяброў:

1. Сябра пазнаюць у бядзе. — сапраўдны сябар дапаможа ў цяжкую хвіліну.
2. Стары сябар лепш за новых двух. — даўняе сяброўства асабліва каштоўнае.
3. Не той сябар, што мёдам мажа, а той, што ў вочы праўду кажа. — сапраўдны сябар гаворыць шчыра, а не падлізваецца.
4. Няма сябра — шукай, а знойдзеш — беражы. — сяброўства трэба знайсці і берагчы.
5. Сябра за грошы не купіш. — сапраўднае сяброўства не купляецца.

Як пазнаць прыказку: гэта закончаны сказ з высновай-павучаннем. Агульная думка ўсіх пяці: сябра правяраюць не словамі, а ўчынкамі.

Вось яшчэ 5 беларускіх прыказак пра сяброў — каб было з чаго выбраць:

1. Не май сто рублёў, а май сто сяброў. — багацце не ў грошах, а ў добрых людзях побач.
2. Дзе дружба — там і згода, дзе згода — там і сіла. — сяброўства робіць людзей мацнейшымі.
3. З кім павядзешся, ад таго і набярэшся. — сябар і асяроддзе ўплываюць на твой характар.
4. Разам і гора лягчэй. — бяду лягчэй перажыць, калі побач ёсць сябар.
5. Дрэнны той сябар, што толькі ў радасці з табой. — сапраўдны сябар не знікае ў цяжкі час.

Звярні ўвагу: паміж гэтымі прыказкамі ёсць варыянты — напрыклад, «Не май сто рублёў…» і «Сябра пазнаюць у бядзе» гавораць пра адно і тое ж рознымі словамі. На ўроку гэта плюс: можна паказаць, што ў фальклоры адна думка мае некалькі формаў.

Калі ты меў на ўвазе не «яшчэ пяць», а нешта іншае — напрыклад, трэба да кожнай прыказкі падаць рускі адпаведнік або сэнс на рускай, — скажы, і я так і афармлю.

Тут трэба шчыра: сапраўдных прыказак, якіх няма ні ў інтэрнэце, ні ў кнігах, не існуе. Прыказка — гэта народнае выслоўе, якое жыве менавіта таму, што яго запісвалі і перадавалі. Калі я прыдумаю «новую прыказку», гэта будзе не фальклор, а мой тэкст — настаўнік гэта лёгка заўважыць і палічыць падробкай.

Што можна зрабіць замест гэтага — узяць рэдкія, малавядомыя варыянты, якіх няма ў школьных падручніках:

1. Шчыраму сябру і дарога кароткая. — з добрым сябрам любая справа ідзе лягчэй.
2. Сябра май не таго, хто гладзіць, а таго, хто розуму вучыць. — каштоўны той сябар, хто гаворыць праўду.
3. Без сябра — сірата, а з сябрам — багаты. — сяброўства багацей за грошы.
4. Добры сябар — лепш за роднага брата. — блізкасць па духу бывае мацней за кроўную.
5. Сябар пазычае — сябар не лічыць. — сапраўдны сябар не лішне шчотны.

Нават гэтыя могуць сустрэцца ў нейкім зборніку — гарантаваць «няма ні ў адной кнізе» я не магу.

Дзве надзейныя альтэрнатывы, калі мэта — каб не супала з інтэрнэтам:

• Уласныя прыдумкі аформіць як творчае заданне і падпісаць: «Мая прыказка» — тады гэта сумленная праца, а не падробка.
• Узяць прыказкі з пэўнага зборніка (напрыклад, «Прыказкі і прымаўкі» ў 2 тамах) і пазначыць крыніцу — гэта найвышэйшая адзнака за дакладнасць.

Які варыянт табе патрэбны — рэдкія сапраўдныя ці ўласныя прыдумкі?

Короче: прыказак, якіх няма ні ў кнігах, ні ў інтэрнеце, не бывае — гэта ўжо не фальклор, а прыдумка.

Варыянт 1 — рэдкія, малавядомыя (могуць дзесьці сустрэцца, 100% гарантыі няма):

1. Шчыраму сябру і дарога кароткая.
2. Сябра май не таго, хто гладзіць, а таго, хто розуму вучыць.
3. Без сябра — сірата, а з сябрам — багаты.
4. Добры сябар — лепш за роднага брата.
5. Сябар пазычае — сябар не лічыць.

Варыянт 2 — свае прыдумкі, падпісаць «Мая прыказка». Гэта сумленна і настаўніку відаць.

Што бярэш?