Кароткі адказ — гатовы твор
Я слухаю мелодыю дажджу
Ціхі восеньскі вечар. Я сяджу каля акна, і за шклом ціха, ледзь чутна, пачынае гучаць музыка. Гэта кроплі стукаюць па шыбах, па жалезным падаконніку, па лісці. Я заплюшчваю вочы і слухаю.
Спачатку дождж быццам перабірае клавішы: «Кап-кап, кап-кап...» — ціха, асцярожна, нібы боицца каго-небудзь разбудзіць. Потым рытм робіцца шчыльнейшым і ўпэўненым, і вось ужо гучыць цэлая мелодыя. Яна то запаволіцца, то паскараецца, то зноў заціхне. Пад яе так добра думаць пра нешта сваё, марыць, успамінаць лета.
А калі дождж сціхае, здаецца, што музыка не скончылася — яна проста перайшла ў іншую танальнасць: цяпер чуваць, як з даху падаюць апошнія кроплі і як шуміць мокры вецер у галінах.
Мелодыя дажджу не простая. Яна бывае ласкавая і трывожная, сумная і радасная, але заўсёды шчырая. Варта толькі спыніцца і прыслухацца — і звычайны шум за акном ператворыцца ў самую сапраўдную музыку.
Як гэта пабудавана — каб напісаць сваё
1. План з трох частак.
- Уводзіны — абставіны і настрой: дзе я, калі, што раблю (вечар, акно, слухаю).
- Асноўная частка — развіццё: спачатку ціха → потым мацней → потым сціхае. Гук змяняецца, а разам з ім змяняюцца і пачуцці.
- Заключэнне — думка: чаму гэтая музыка важная, што яна мне дае.
2. Прыёмы, якія робяць твор жывым.
- Увасабленне: «дождж перабірае клавішы», «баіцца разбудзіць».
- Метафара: дождж — музыка, кроплі — ноты.
- Параўнанне: «нібы», «быццам», «здаецца».
- Гукапіс: «кап-кап» — перадае рытм.
3. Праверка. Прачытайце ўголас: ці не паўтараюцца словы «ціха», «дождж», «музыка» занадта часта? Ці ёсць хаця б адно пачуццё (радасць, сум, спакой), а не толькі апісанне? Калі ёсць — твор гатовы.