Новая Школа - онлайн-школа подготовки к ЕГЭ
Задача Задача №3830285
А
Аноним
5 часов назад · публичный вопрос
А
Аноним

напісаць сачыненне на тэму: «Ці важныя мае дзеянні для зберажэння экалогіі». 3 абзацы, 1. Уступ і апошні сказ у 1 абзацэ- тэзіс. 2. Аргументы і контраргументы і тд. 3. Вывад

Ответ нейросети
5 часов назад

Кароткі адказ — сачыненне

Ці важныя мае дзеянні для зберажэння экалогіі

Экалогія — гэта не толькі навука або тэма ў падручніку, а штодзённая ўмова нашага жыцця: паветра, якім мы дыхаем, вада, якую п'ём, лес і поле вакол горада. Мы чуем пра змены клімату, знікненне відаў і горы смецця, і часам здаецца, што на гэта могуць паўплываць толькі ўрады і буйныя кампаніі. Я лічу, што мае штодзённыя дзеянні важныя для зберажэння экалогіі.

Па-першае, кожны з нас штодня робіць выбар, які мае вымяральны вынік. Калі я сартую смецце, здаю батарэйкі ў спецыяльны пункт, адмаўляюся ад аднаразовага пакета і выключаю святло, якое не патрэбна, то за год гаворка ідзе ўжо пра сотні кілаграмаў адходаў і дзясяткі кілават-гадзін зэканомленай энергіі. Па-другое, мой прыклад уплывае на іншых: бацькі, сябры, аднакласнікі часта паўтараюць тое, што бачаць побач. Апаненты пярэчаць: што зменіць адзін чалавек, калі штогод у акіяны трапляюць мільёны тон пластыку? Але вялікія змены заўсёды складаюцца з малых, а галоўнае — попыт фарміруе прапанову: калі пакупнікі выбіраюць тавары без лішняй упакоўкі, крамы і вытворцы вымушаныя мяняцца.

Такім чынам, мае дзеянні важныя, бо яны даюць канкрэтны вынік сёння і ставраюць прыклад для іншых. Экалогія пачынаецца не з міжнародных самітаў, а з рашэння не выкінуць пластыкавую бутэльку ў звычайны кантэйнер.

Як пісаць такое сачыненне (каб атрымалася самастойна)

  1. Уступ + тэзіс. Спачатку — шырокі канесэнсус (экалогія як штодзённасць, агульнавядомыя праблемы), потым звужаеш да сябе. Тэзіс — апошні сказ, ён павінен быць спрэчным (з ім можна не пагадзіцца), таму «Я лічу, што…» лепш за «Экалогія важная».
  2. Аргумент = думка + прыклад + вынік. Не проста «сартаванне карыснае», а канкрэтнасць: што менавіта робіш, колькі гэта дае, чаму гэта працуе.
  3. Контраргумент абавязкова трэба аспрэчыць. Схема: «Апаненты кажуць… → але… → таму…». Калі проста пералічыць плюсы, другі абзац не будзе адпавядаць патрабаванню.
  4. Вывад не паўтарае тэзіс слова ў слова. Ён абагульвае і дадае думку: напрыклад, што глабальнае пачынаецца з асабістага.

Праверка свайго тэксту: ці можна аспрэчыць тэзіс? ці ёсць у другім абзацы і аргумент, і контраргумент з адказам? ці не з'явіўся новы аргумент ужо ў вывадзе? Калі на ўсе тры пытанні адказ «так» — структура вытрымана.

Обсуждение

8 сообщений
А
Аноним

Напиши так как человек

Нейросеть4 часа назад

Вось болей «па-чалавечы» — з жывымі прыкладамі і гутарковымі зваротамі:

Ці важныя мае дзеянні для зберажэння экалогіі

Калі я чую слова «экалогія», то ўяўляю сабе не нейкія далёкія канферэнцыі, а лес за нашым домам, куды мы ходзім па грыбы, і раку, дзе ўлетку купаюцца дзеці з усяго двара. Неяк я заўважыў, што пасля вялікіх свят на беразе застаецца столькі пластыку, што яго даводзіцца збіраць мяшкамі, і тады чамусьці стала крыўдна: гэта ж мы самі прыходзім сюды адпачываць. Пасля таго выпадку я стаў больш уважліва ставіцца да дробязяў і лічу, што мае штодзённыя дзеянні сапраўды важныя для зберажэння экалогіі.

Самае простае, што я раблю, — не пакідаю смецце пасля сябе і сартую яго дома: пластык асобна, папера асобна. Батарэйкі мы з мамай здаём у адмысловы кантэйнер у краме, бо ведаю, што адна такая батарэйка можа атруціць шмат зямлі. Акрамя таго, я стараюся не браць пакет на кожную дробязь у магазіне і выключаць святло ў пакоі, калі выходжу. Здаецца, дробязі, але за год іх набіраецца даволі шмат. Часам мне кажуць: «Што ты зменіш адзін? Буйныя заводы дымяць куды мацней». Гэта праўда, але ж заводы працуюць на нас, на наш попыт. Калі людзі пачнуць выбіраць тавары без лішняй упакоўкі, крамы і вытворцы змушаныя будуць падладзіцца. Ды і не трэба супрацьпастаўляць сябе вялікім кампаніям — важна, каб кожны рабіў сваю частку.

Такім чынам, я не лічу свае дзеянні нечым гераічным, але і не лічу іх бескарыснымі. Экалогія пачынаецца не з міжнародных самітаў, а з таго, што я не кіну абгортку на беразе сваёй жа ракі і не паленуюся данесці смецце да патрэбнага кантэйнера.


Каб тэкст гучаў «па-чалавечы», я прыбраў канцылярскія абароты і дадаў канкрэтыку: знаёмы лес, выпадак на беразе, мамін кантэйнер для батарэек. Чытач верыць не фразам «гэта важна», а дэталям — і тады тэзіс у канцы першага абзаца гучыць як уласная думка, а не як узятая з падручніка.

А
Аноним

Напиши больше и лучше

Нейросеть4 часа назад

Вось пашыраны варыянт — больш аб'ёму, канкрэтыкі і жывых дэталяў, структура тая ж (3 абзацы, тэзіс — апошні сказ першага).


Ці важныя мае дзеянні для зберажэння экалогіі

Кожны дзень мы праходзім міма таго, што здаецца звыклым: двор, сквер, схіл да ракі, дзе ўлетку бегаюць дзеці і купаюцца суседзі. Звыклае не значыць непарушнае — неяк пасля свята я ўбачыў на гэтым схіле цэлую гару пластыкавых шклянак і пакетаў і адчуў няёмкасць, быццам гэта да мяне прыйшлі ў госці і пакінулі пасля сябе бруд. Тады я ўпершыню сур'ёзна задумаўся: ці дастаткова проста не смеціць і ці мае сэнс тое, што я раблю штодня, калі побач дымяць заводы і ездзяць тысячы машын? Я перакананы, што мае дзеянні, хай і дробныя, сапраўды важныя для зберажэння экалогіі.

Мой першы аргумент просты: вялікае складаецца з малога, і гэта нават можна падлічыць. Адна выкінутая батарэйка атручвае некалькі квадратных метраў зямлі на доўгія гады, а мы з мамай здаём іх цэлым слоікам за паўгода — выходзіць, што мы ўжо не далі трапіць на звалку дзясяткам небяспечных рэчаў. Пакет, ад якога я адмаўляюся ў краме, ляжыць у зямлі сотні гадоў, а так я раблю амаль штодня. Другі аргумент — прыклад блізкіх. Малодшая сястра перастала кідаць абгорткі ў двор проста таму, што бачыла, як я даношу іх да кантэйнера; бацькі пачалі сартаваць смецце пасля таго, як я павесіў над вядром паперку з двума словамі. Але ёсць і сур'ёзны контраргумент: адзін чалавек нічога не зменіць, пакуль прадпрыемствы дымяць, а танкеры разліваюць нафту. З гэтым можна пагадзіцца толькі часткова. Па-першае, заводы працуюць на спажыўца: калі б людзі перасталі выбіраць тавары з трыма слаямі ўпакоўкі, вытворцу давялося б мяняцца. Па-другое, «адзін нічога не зменіць» — гэта не факт, а зручная адгаворка: калі так разважае кожны, не змяняецца сапраўды нішто, а калі так разважаюць тысячы, змяняецца ўжо шмат. І, нарэшце, мае дзеянні маюць сэнс нават без глабальнага эфекту: мне не сорамна глядзець на бераг, дзе мы адпачываем.

Такім чынам, я не лічу сябе выратавальнікам планеты і не чакаю, што адзін слоік батарэек зменіць клімат Зямлі. Але экалогія — гэта не толькі міжнародныя пагадненні і вялікія праграмы, гэта яшчэ і тое, ці сорамна мне пакінуць пасля сябе бруд на беразе сваёй жа ракі. І калі мае дробныя дзеянні робяць гэты бераг чысцейшым ды вучаць таму ж сястру — значыць, яны сапраўды важныя.


Што дадаў для якасці: лічбы і вымяральныя прыклады замест агульных слоў, два аргументы і два контраргументы з адказамі на іх, а ў вывадзе — абагульненне без новых доказаў. Калі трэба яшчэ даўжэй — можна дадаць у другі абзац прыклад са школы (экалагічная акцыя, збор макулатуры).

А
Аноним

Ещё

Нейросеть4 часа назад

Вось яшчэ адзін варыянт — з іншымі прыкладамі (школьная акцыя, двор, харчовыя адходы), каб не паўтараць папярэдні.


Ці важныя мае дзеянні для зберажэння экалогіі

Помню, у пятым класе мы усім класам збіралі макулатуру, і я тады думаў: ну што гэта дасць, калі паперу ўсё роўна выкідаюць штодня ў кожным пад'ездзе? Праз некалькі гадоў я зразумеў, што памыляўся, але не таму, што мы сабралі шмат кілаграмаў, а таму, што пасля той акцыі пачаў заўважаць: у нашай кухні штовечар выкідваюць цэлы пакет ежы, якую так і не з'елі, а ў двары пастаянна гарыць святло ўвесь дзень. Гэтыя дробязі бачныя толькі тады, калі пачнеш глядзець. І мне здаецца, што мае штодзённыя дзеянні ўсё ж важныя для зберажэння экалогіі.

Аргументаў у мяне два. Першы — рэальны, падлічаны: калі ў сям'і перастаць купляць ваду ў пластыкавых бутэльках і насіць сваю, за год вызваляецца некалькі сотняў бутэлек, якія б ляжалі на звалцы стагоддзямі. Калі планаваць меню на тыдзень, ежы выкідваецца ўдвая менш — а харчовыя адходы на звалках выдзяляюць метан, які шкодзіць клімату куды мацней, чым здаецца. Другі аргумент — сацыяльны: мы з сябрамі неяк пачалі прыбіраць свой двор пасля зімы, і да нас далучыліся суседзі, якіх мы наогул не ведалі. Адзін чалавек — гэта прыклад, а прыклад заразлівы. Але тут жа ўзнікае контраргумент, які я чуў не раз: «Пакуль заводы дымяць, твае бутэлькі — кропля ў моры». І ён часткова слушны: адным сартаваннем прамысловасць не перайначыш. Аднак ёсць два «але». Па-першае, прамысловасць існуе дзеля задавальнення попыту — не будзе попыту на аднаразовае, не будзе і вытворчасці ў такіх аб'ёмах. Па-другое, грамадская думка ўсё ж такі ўплывае на рашэнні: калі людзі патрабуюць чыстага паветра, уладам і кампаніям даводзіцца рэагаваць. І яшчэ адно: нават калі мой унёсак мізэрны ў глабальным маштабе, ён не мізэрны для майго двара і майго здароўя.

Такім чынам, я не спрабую ўявіць сябе героем-эколагам. Мае дзеянні не выратуюць планету ў адзіночку — гэта было б няшчыра сцвярджаць. Але яны робяць маё непасрэднае асяроддзе чысцейшым, вучаць маіх блізкіх і, што важна, не дазваляюць мне казаць «ад мяне нічога не залежыць». Экалогія пачынаецца менавіта з гэтага — з адмовы ад такой фразы.


Што тут новага: іншыя прыклады (макулатура, ежа, бутэлькі, двор), кантраргумент разгледжаны ў двух плоскасцях — эканамічнай і грамадскай, а ў вывадзе абагульненне праз адмову ад фразы «ад мяне нічога не залежыць».

Калі хочаш яшчэ, магу напісаць варыянт ад трэцяй асобы (больш стрыманы, для строгага настаўніка) або з ухілам у Беларусь — пра лясы, балоты і Чарнобыльскі запаведнік.

А
Аноним

По другому

Нейросеть4 часа назад

Вось новы варыянт — спакайнейшы, з беларускім кантэкстам і іншымі прыкладамі (лес, балота, веласіпед, звычка замест штрафу).


Ці важныя мае дзеянні для зберажэння экалогіі

У Беларусі лясы і балоты займаюць большую частку краіны, і менавіта таму тут лёгка паверыць, што прырода сама сябе аднавіць: вакол столкі зямлі, што здаецца, нібы яе немагчыма сапсаваць. Але кожнае лета, праязджаючы на веласіпедзе паўз лес, я бачу аднолькавае: папялішча ад вогнішча, пластыкавыя бутэлькі ў траве і абвуглены пень, на якім нехта сядзеў. І кожны раз думаю, што гэтыя людзі таксама не жадалі нічога дрэннага — проста не палічылі свае дзеянні важнымі. Я ж лічу, што мае штодзённыя дзеянні для зберажэння экалогіі сапраўды маюць значэнне.

Першы аргумент — яго можна нават палічыць. Калі на кароткія адлегласці ездзіць на веласіпедзе або хадзіць пешшу, а не прасіць бацькоў падвезці на машыне, за год набягаюць сотні кіламетраў, на якія не спалена ні літра паліва. Калі тушыць святло і не пакідаць зарадку ў разетцы, знікае некалькі дзясяткаў кілават-гадзін — дробязь для краіны, але не дробязь для прывычкі. Другі аргумент — балоты і лясы, якія здаюцца невычарпальнымі, на самой справе вельмі крохкія: адно непатушанае вогнішча вясной можа знішчыць тое, што расло дзясяткі гадоў, і нічога не аднавіць за месяц. Але ёсць сур'ёзнае пярэчанне: «Навошта мая асабістая ахвяра, калі патрэбныя дзяржаўныя забароны і штрафы?» З гэтым можна пагадзіцца толькі да паловы. Забароны сапраўды патрэбныя, але яны працуюць толькі тады, калі ў большасці ўжо ёсць звычка іх выконваць; калі ж звычкі няма, людзі проста шукаюць спосаб абыйсці правілы. Акрамя таго, лімітавыя нормы без штодзённай падтрымкі грамадзян застаюцца на паперы — прыклад таму мы бачым кожную вясну, калі гараць трава і лес.

Такім чынам, я не ўспрымаю экалогію як спіс забарон і ахвяр. Хутчэй гэта пытанне якасці жыцця тут і цяпер: ці могу я ўлетку спакойна сесці на беразе Бярэзіны, ці не давядзецца пераступаць праз смецце. І калі мае дзеянні робяць гэтае месца крыху чысцейшым ды паступова робяць такую паводзіны нормнай для іншых — значыць, яны важныя.


Чым гэты варыянт адрозніваецца ад папярэдніх: іншы пачатак (не асабістая гісторыя, а назіранне ў дарозе), замест батарэек і пакетаў — веласіпед, энергія, балоты і лес, а кантраргумент пабудаваны вакол пытання «навошта ахвяры, калі патрэбныя забароны», з адказам праз розніцу паміж законам і звычкай.

Калі трэба яшчэ іншы кут — магу напісаць зусім стрымана, як разважанне ад трэцяй асобы, ці, наадварот, зусім каротка, каб было лёгка вывучыць.