Бидонед: дунё манзилест,ки ҷуз бо зуҳду порсойӣ наметавон аз офоташ солим монд ва ҳарчӣ тӯъмаи он шавад, аз он наҷот наёбад.

Мафҳуми шумо аз як назари тасаввуфӣ ва руҳонӣ ба зиндагӣ дар дунё мебошад. Дар забони форсӣ, метавон ин ҷумлаҳоро ба таври зерин шарҳ дод:

"Дунё манзилест" - Дунё, як маконе аст барои сукунат, як ҷои муваққатӣ, ки мо дар он ҳаёт мекунем.

"ки ҷуз бо зуҳду порсойӣ" - Фақат тавассути зоҳид шудан ва пайравӣ кардан аз тарзи ҳаёти содагӣ ва покизагӣ (зуҳд - парҳезгорӣ ва задахӯрӣ аз дунёвию чоҳилҳои он),

"наметавон аз офоташ солим монд" - мумкин аст ки инсон аз мушкилот, фитнаҳо ва санҷишҳои он (дунё) бе ҷароҳат ва осеб мондан зинда бошад.

"ва ҳарчӣ тӯъмаи он шавад" - Ва ҳар касе, ки ба васвасҳо ва тақозоҳои дунёвӣ қурбон шавад,

"аз он наҷот наёбад" - имкони раҳоӣ ёбадан ва халос шудан аз онро пайдо накунад.

Ин ақидаи шумо аз таълимоти суфӣ ва андешаҳои ҳушмандона дар бораи тарзи зиндагӣ баргирифта шудааст, ки дар он пешниҳод мешавад ки мардум пеш аз ҳама бояд мутамаккин ва дуур аз лаззатҳои моддӣ бошанд, то ки битавонанд ба осоиш ва қаноатмандии рӯҳонӣ расанд.