Як Глаша выратавала Гошу Жыў у Андрэйкі папугай Гоша. Такі прыгажун! Пярынкі бірузовыя, бліскучыя, галоўка жоўценькая. Доўгі хвост пера- ліваўся рознымі колерамі. Гоша ведаў шмат слоў, і яго загнутая кручком дзюбка амаль не змаўкала. Сядзець у клетцы папугай не любіў. Цэлымі днямі лётаў га- рэза па кватэры і выкрыкваў: Гоша прыгожы! Гоша разумны! Быў у хлопчыка яшчэ кот Макс. Ён цярпець не мог папугая. Гоша гэта ведаў і пабойваўся ката. На дзень нараджэння Андрэйку падарылі канарэйку. Побач з клеткай Гошы паставілі клетку Глашы. Не спадабалася папугаю новая суседка. Надзьмуўся ён і нават гаварыць не хацеў. А Глаша спявала і не звяртала ўвагі на ганарыстага папугая. Засталіся аднойчы Андрэйкавы выхаванцы адны ў кватэры. Гоша сеў на спінку крэсла, стаў чысціць пярынкі. Тут кот і схапіў яго. Гоша пачаў крычаць. Канарэйка спалохалася, заскакала па клетцы, паспрабавала адчыніць дзверцы. Прасунула маленькае крылца праз шчылінку, пачала здымаць кручок. Знясілены папугай ужо ледзь дыхаў у лапах Макса. І раптам нехта дзеўбануў ката ў лоб! Макс завішчаў, аслабіў кіпцюры. Тут Гоша і вырваўся. Падляцеў паскубаны папугай да сваёй выратавальніцы Глашы, апусціў галоўку, стаў кланяцца. З таго часу папугай і канарэйка сябруюць. Гоша нешта рас- казвае Глашы, а яна песні спявае (Паводле Г. Скаржынскай). Напиши пересказ по этому тексту на белорусском языке