Снег і кропелька
Зімавіма зіма прыйшла ў сад, Снег сіха краса ўсё замяла. Парыша кропелькі вакол, як рад, Магутнасть сваю поўсюддзе паказала.
Белавы снег сяляется згоры, З ранінам недарог всюды замятае. Серабром дрыжыць дрэва па плянеты, Радасць дасцікае, лагода дарае.
Кропелька да кропелькі сцікаюць, Ствараюць вакол на зямлі жыццё. Сонца, пакуль гасне, адмываюць, Бадзіць ад вясны, да свайго вяснё.
Снег і кропелька, як два суперніка, На зямлі барацца вечную сустрэчу. Ад кропелькі Вода – жыццё пачынае, У дзвень сваражае снегу аддачу.
Тым летам былай я з гадавое, Снегу пад дахам цяпло вочы смялі. Гарачым летам кропелькі прагрэлі, Затамавалі снег той прагнаны.
Снег і кропелька – сімвалы нямаўчліва, Усё па ўспрыманні, усё – паводле чуцця. Снегам пакрываецца зямля вітання, Кропелькамі шчодры беларускі родынны жытло.
