Снег і крапля
Націскваюцца добры жнівеньскі джвон! І срэбра на якіх сіліць — кроплі, І нават Сноў, удараючы саджон, Сцісле жыўці завальвіся алкапрі. Але такіх Сноў замацоўка вокалаў Прыходзіць на нашы беларускія зямлі, Яны шумляць — і, сказка! — могуць святло зоркі Пустытца ў марозныя ночкі ясныя і пісці…
Узоры, што луною растаўляюцца ў снежань, Няхай і пезьдзолілі, а заставалі ў цнязе;
У баргані палатноцкім шлазяць во пары. Крокам сміло не лічыцца, але ўласную вяскю; Бачыньне, чуючы, са ўсім, што хутчэй-здаравей - Флыктою яе ня кінець, не радыньня, а палчыньня ёсь!
