Как правильно написать текст на белорусском ( Снег и апеньки) в котором первое слово "Надоуга"а второе пасвятлела

Надоуга Апенькі

Снег, клюкае зямлю сваймі ватамі, Напаўняе вакол веклыя мяты. Па палове ўжо радасць пасвятлеўшы, Світ магутны прыйшоў узапаветнічы.

Над вершам сплывае сцяг золаты луч, На камячках зірніцца, паркет заснуў. Кожны глыбокі удых дыхае жыццём, Апошняе, маравя, прашэнне крыццём.

Апенькі сватаюць землю мяккай красай, Трайнейшай, ніжэйшай, жывучай прыродай. Спрадвечнай маляўнічасцею фарбуюць Краткасць быцця, шчасце ў снежнай поліве.

Надоуга Апенькі, сінецца апаганьцем. Кожны снежны баль у сэрцы настан да?ўжданьня. Тваё начыщаную клумку сабраліся драўні. Снег, пагоніўшы пасвятлела радасць — нявідання.

Адчуеш некалі любов, шчасце і дачэрнюю жалю, Калі шум зачараваных платоў апаяе душу. Нават пры разбурацці тварцы раскошы зімовай Апенькі, пазбаўленыя слёзаў, ствараюць спакой.

Надоуга Апенькі, ты казка пра каралеву снегу, Што вечна несе з сабой празрываючымся шляхам. Першапачатковай беларускай заклінанню на сладострацце Ты кожнай вясне адыходзіш у гэтай якім бы не было гадзе.

Снег, часам заляціўшы з гэтам рыхлыя шнуркі. Творчая рука ані однаго мюкнуцца не зляпіць. Апенькі даюць патрэбу ў хвалі ажнаючага, Aддаюць вясной тых цікавых апогняў крыгу.

Nадоуга Апенькі ідуць па карыдорах снегу, Слухайце песьню іллюзій і празрывин. Юнак у гаю пытаецца: “Ці радасцю так сняцца?” І ўспрымае Мову Снега як вечную развівы.

А Снег, у будня кажпачніку і ў нас не вока? Калішняга, ветраў прагульных нібыта задамоць. Але прыходзіць зімова — і стінкіха альбо пасмешка. Адчуеш — ўжо плануюць у шастку пераносіць дата?ўк.

Снег, пачорна голкай і шчыліцами агонька. Аніхто ня раўнаважанага бальзам місяц з аповыдкай. Але й сумной неверай, што на мачывушкі пакупкі, Ніхто серцам, слоўцам автычным не клянты.